Aad Meijer

Al doet het nieuws soms anders vermoeden, middelbare scholieren zijn geen relschoppers. Zeker niet de studjes van het Norbertus-college in Roosendaal die vanavond hun ‘Evening Of The Proms’ opvoerden.

Ik moest er beeldend verslag van doen en was diep onder de indruk van de prestaties op, maar ook achter het podium.

Bij deze foto weer eens een flitstrucje met het kleine flitsje op de camera zelf, maar ook rekening houdend met het bühne-licht : 1/30″ bij f 9.0 . ISO 2000 en wachten op het goede moment…

Na een jaar verbouwen opende dan vandaag eindelijk de Foto-Academie aan de spoorkant van het Groothandelsgebouw. Het tijdsstip kwam voor mij niet lekker uit, maar soms zegt je gevoel dat je erbij moet zijn, dus bén je er.Veel gebruikelijk blabla maar de feitelijke opening had wel iets grappigs: Directeur Rotterdams Fotomuseum  Ruud Visschedijk telde af tot nul waarop iedereen in de lucht zou springen behalve hij. Een soort symbolisch van de grond komen dus.

Ik legde het tafereel vast vanaf het balkonnetje in de studio met voor zover ik mij herinner 1/30″ bij f 4.0, ISO 1600. Het flitslicht kwam van een ander.

Zoals ik altijd zeg : geen feest zonder dat Aad er is geweest..!

Ik kreeg opdracht om Toots Thielemans te fotograferen, en dat leek in beginsel niet makkelijk. Het management gaf me geen toestemming om deze 85-jarige Belgische baron te portretteren. Jammerjammerjammer. Echt niet ? Echt niet.

Eén van de eerste dingen die je op de Academie leert is om nooit weg te gaan vooraleer je de plaat waarvoor je kwam geschoten hebt. Hoe dan ook.

Dan maar naar Toots toegekropen tijdens zijn optreden tot vlak voor em, waar zijn oude handen weergaloos de mondharmonica bewogen. Ik had al snel in de gaten dat je deze levende jazzlegende maar op twee manieren kunt vastleggen : als muzikaal virtuoos, of als klein witgrijs komiekje buiten de nummers om.

Het eerste is al vaak gedaan, maar nog niet op mijn manier. Techniek : 1/100″ bij f 7.1 en ISO 2000 . Toneellicht weggefilterd en Dfine voor de ruis. De laatste twee ingrepen zijn niet echt nodig hoor, bij dit soort portretten.

Dames en heren : Jean Toots Thielemans…

Deze foto die ik zag is van Vincent Laforet. Hij is fotograaf voor de New York Times en vooral zijn ‘Aerials’ zijn zeer geroemd. Bijgaande plaat zul jij mij nooit zien maken, ik ben op de derde etage van een flat al bang…

Eens in de zoveel tijd zit er wel een Zelfportret tussen de opdrachten van de Academie. Het betekent dat je een moment pas op de plaats moet maken, goed naar jezelf moet kijken en de techniek bepalen waarme je jezelf in de kijkert zet. Hoe draag je gevoel over ?

Deze heb ik gemaakt aan de pc bij het licht van m’n halogeenlampje : bij 800 ISO 1/30″ met een diafragma van  f 5.6 .

Dit is em dan geworden, het smakelijke plaatje van de ‘Sfeertafel‘ zoals-ie uiteindelijk is geworden. Het betekende wel van vroeg in de avond tot in de kleine uurtjes Photoshoppen.

De glazen moesten glaziger, de flessen meer geflest en alles moest wat losser van elkaar komen de staan. Ook de kleurtjes van drank en spijzen heb ik niet ongemoeid gelaten.

En nu is de vraag : wie zou niet aan deze tafel aan willen schuiven..?

Ik weet niet wat het is, maar overal waar ik moet fotograferen komt die oude rode knakker vroeg of laat weer binnen.

Hier had ik me hoog verschanst in een oud kerkje waar wat grut met wat oudere aanverwanten verzameld was.

In ieder geval, overal waar hij komt is het gezellig, en is het leuk fotograferen.

Laat hem maar komen dus..!

Lieve Sint, ik zit te rijmen in de trein

omdat m’n schrijfsels thuis niet veilig zullen zijn

de vijfde komt rap dichterbij

maar ik laat m’n dichtwerk nog niet vrij

hier vind ik rust, in deze wagon

mooi dat ik hier schrijven kon

de vrije hand krijgt hier mijn pen

wat ben ik blij dat ik rijmen ken

Vanmorgen genoten van de gastvrijheid van Auberge D’n Haard in Bosschenhoofd als gast van chef-kok Ben van Ommen. Culinaire foto’s maken in keuken en restaurant is heel moeilijk, daar kwam ik wel achter ook.

De opdracht kwam van de Academie, en een foto van een sfeertafel was daar een van. Voor m’n maatjes uit D102 : m’n licht kwam van achter de tafel met een softbox, en met tempexplaatjes rondom op de stoelen maakte ik m’n schaduwen mooi zacht en transparant. Als beeld krijg je een prachtig stilleven, al zal ik digitaal m’n ei nog wel even kwijt kunnen.

Als toetje maakte ik een statieportret van de chefkok zoals de wet dat voorschrijft : van kruin tot knie, in in Ben z’n geval : bij ‘z’n Haard’… Smakelijk!

Verleden week straatportretten gemaakt met de technische camera in Rotterdam. De scherpte van een TC is ongeevenaard, en wat krijg je als je midden in een wereldstad een wit tafellaken tegen een etalage plakt en voorbijgangers vraagt te poseren..?