Aad Meijer

Verleden week straatportretten gemaakt met de technische camera in Rotterdam. De scherpte van een TC is ongeevenaard, en wat krijg je als je midden in een wereldstad een wit tafellaken tegen een etalage plakt en voorbijgangers vraagt te poseren..?

Ik was vandaag jarig, maar niet echt. Ik was blij, maar niet echt.

Wat de dag mij had opgebracht was het nieuws dat meer dan de helft van mijn klas waar ik zo aan was gaan hechten gaat stoppen met de studie. Mijn mobieltje vertelde mij vervolgens dat dochtertje Zoë te horen heeft gekregen dat ze nooit meer mag turnen vanwege haar zwakke knie, terwijl het haar lust en haar leven was.

Bij aankomst in Roosendaal vertelt de volle maan boven het perron me dat het dit keer niet mijn dag moet zijn. Het gaat vandaag om m’n maatjes van mijn klas, om m’n puberdochter die nu echt wel even haar vader nodig heeft.

Het was me het dagje wel…

Hij ziet er goed uit, deze kleine negroïde man die de wachtruimte op Perron 4 van het CS in Rotterdam binnenwandelt. Deftige hoed, dito jas en zo neemt hij ook parmantig plaats tegenover me. Mijn blik valt op zijn schoenen. Ze zijn voorzien van forse  metalen gespen en voor zijn maatje veel te groot.

Dan valt zijn eigen blik op zijn schoenen. Hij schrikt duidelijk en pakt haastig een zakdoek die hij natlikt. Hij poetst en poetst, en likt en likt. Met succes.

Na enige minuten blinken zijn schoenen dermate dat ik besluit er een plaatje aan te wagen. Zijn werk dient beloont.

Mijn blik dwaalt naar mijn eigen zwarte schoenneuzen. Laat ik dáár maar geen plaatje aan wagen…

Opdracht vandaag van de Academie: architectuurfotografie met de technische camera. Geen geliefd onderwerp van mijn team bestaande uit Frank, Eva, Anaïs en ik. Maar toch zijn we er stiekem goed in. We kozen het fabelachtig mooie Groothandelsgebouw waar we zelf zitten met de Academie, als onderwerp.

Architectuur kieken betekent onthoeken, scherpte verleggen en met natuurlijk met licht spelen.

Merkwaardig : Eva onder de zwarte doek lijkt ineens een ander soort vrouw…

In de vroege maandagmorgen beweeg ik mij doorgaans bepakt en bezakt lopend naar het station, op weg naar de Academie.

Het mooie van wandelen is dat je niets ontgaat, zeker niet tijdens een herfstochtend als vandaag. Terwijl een donkere lucht vanaf links ijskoude keiharde druppels brengt, schijnt vanaf rechts de opkomende zon als een enorme reflector op een bouwwerk dat in Roosendaal ‘Klein Brabant’ heet.

Nog geen minuut later zul je koud en kleddernat zijn, maar dit mooie plaatje neem je mee…