Aad Meijer

Ik kreeg opdracht om Toots Thielemans te fotograferen, en dat leek in beginsel niet makkelijk. Het management gaf me geen toestemming om deze 85-jarige Belgische baron te portretteren. Jammerjammerjammer. Echt niet ? Echt niet.

Eén van de eerste dingen die je op de Academie leert is om nooit weg te gaan vooraleer je de plaat waarvoor je kwam geschoten hebt. Hoe dan ook.

Dan maar naar Toots toegekropen tijdens zijn optreden tot vlak voor em, waar zijn oude handen weergaloos de mondharmonica bewogen. Ik had al snel in de gaten dat je deze levende jazzlegende maar op twee manieren kunt vastleggen : als muzikaal virtuoos, of als klein witgrijs komiekje buiten de nummers om.

Het eerste is al vaak gedaan, maar nog niet op mijn manier. Techniek : 1/100″ bij f 7.1 en ISO 2000 . Toneellicht weggefilterd en Dfine voor de ruis. De laatste twee ingrepen zijn niet echt nodig hoor, bij dit soort portretten.

Dames en heren : Jean Toots Thielemans…

Deze foto die ik zag is van Vincent Laforet. Hij is fotograaf voor de New York Times en vooral zijn ‘Aerials’ zijn zeer geroemd. Bijgaande plaat zul jij mij nooit zien maken, ik ben op de derde etage van een flat al bang…

Eens in de zoveel tijd zit er wel een Zelfportret tussen de opdrachten van de Academie. Het betekent dat je een moment pas op de plaats moet maken, goed naar jezelf moet kijken en de techniek bepalen waarme je jezelf in de kijkert zet. Hoe draag je gevoel over ?

Deze heb ik gemaakt aan de pc bij het licht van m’n halogeenlampje : bij 800 ISO 1/30″ met een diafragma van  f 5.6 .

Dit is em dan geworden, het smakelijke plaatje van de ‘Sfeertafel‘ zoals-ie uiteindelijk is geworden. Het betekende wel van vroeg in de avond tot in de kleine uurtjes Photoshoppen.

De glazen moesten glaziger, de flessen meer geflest en alles moest wat losser van elkaar komen de staan. Ook de kleurtjes van drank en spijzen heb ik niet ongemoeid gelaten.

En nu is de vraag : wie zou niet aan deze tafel aan willen schuiven..?