Aad Meijer

Ik was vandaag jarig, maar niet echt. Ik was blij, maar niet echt.

Wat de dag mij had opgebracht was het nieuws dat meer dan de helft van mijn klas waar ik zo aan was gaan hechten gaat stoppen met de studie. Mijn mobieltje vertelde mij vervolgens dat dochtertje Zoë te horen heeft gekregen dat ze nooit meer mag turnen vanwege haar zwakke knie, terwijl het haar lust en haar leven was.

Bij aankomst in Roosendaal vertelt de volle maan boven het perron me dat het dit keer niet mijn dag moet zijn. Het gaat vandaag om m’n maatjes van mijn klas, om m’n puberdochter die nu echt wel even haar vader nodig heeft.

Het was me het dagje wel…

Hij ziet er goed uit, deze kleine negroïde man die de wachtruimte op Perron 4 van het CS in Rotterdam binnenwandelt. Deftige hoed, dito jas en zo neemt hij ook parmantig plaats tegenover me. Mijn blik valt op zijn schoenen. Ze zijn voorzien van forse  metalen gespen en voor zijn maatje veel te groot.

Dan valt zijn eigen blik op zijn schoenen. Hij schrikt duidelijk en pakt haastig een zakdoek die hij natlikt. Hij poetst en poetst, en likt en likt. Met succes.

Na enige minuten blinken zijn schoenen dermate dat ik besluit er een plaatje aan te wagen. Zijn werk dient beloont.

Mijn blik dwaalt naar mijn eigen zwarte schoenneuzen. Laat ik dáár maar geen plaatje aan wagen…

Opdracht vandaag van de Academie: architectuurfotografie met de technische camera. Geen geliefd onderwerp van mijn team bestaande uit Frank, Eva, Anaïs en ik. Maar toch zijn we er stiekem goed in. We kozen het fabelachtig mooie Groothandelsgebouw waar we zelf zitten met de Academie, als onderwerp.

Architectuur kieken betekent onthoeken, scherpte verleggen en met natuurlijk met licht spelen.

Merkwaardig : Eva onder de zwarte doek lijkt ineens een ander soort vrouw…

In de vroege maandagmorgen beweeg ik mij doorgaans bepakt en bezakt lopend naar het station, op weg naar de Academie.

Het mooie van wandelen is dat je niets ontgaat, zeker niet tijdens een herfstochtend als vandaag. Terwijl een donkere lucht vanaf links ijskoude keiharde druppels brengt, schijnt vanaf rechts de opkomende zon als een enorme reflector op een bouwwerk dat in Roosendaal ‘Klein Brabant’ heet.

Nog geen minuut later zul je koud en kleddernat zijn, maar dit mooie plaatje neem je mee…

Het laatste klusje vandaag was de presentatie van de eerste Kunstkalender van Roosendaal.

Onder meer mijn voormalige collega Marjo de Klerk was samen met Giséla in het Veld initiatiefneemster van dit project, waarvan de opbrengst naar Pink Ribbon zal gaan.

Toen ze vanaf het schavot de bezoekers welkom heette besefte ik dat het toch maar wederom een klein vrouwtje is die grootse dingen veroorzaakt en maakte deze foto…

Sint in de schouwburg, een jaarlijkse happening voor jonge kinderen en hun ouders.

Voor aanvang laat ik m’n blik door de volle zaal dwalen en bemerk dit kleintje op moeders schoot. Ze staat in wat je een ‘Rembrandt-lichtje’ zou kunnen noemen. In deze omstandigheden komt het op nauwkeurig belichten aan.

Ik gebruikte bij ISO 2500 een sluitertijd van 1/60″ bij een diafragma van 5.6 .

Thuisgekomen de ruis wat afgezwakt met Dfine en een zacht Aadfiltertje eroverheen.

Zo schilder je met licht…

Vandaag sleurde ik m’n zware fototas door de Roosendaalse regen van opdracht naar opdracht. Deze dagen kan ik beter bij Sinterklaas blijven slapen, zo vaak kom ik em tegen.

Wat dacht je van dit kleine Klaasje, dat doornat staat te worden terwijl papa en mama onder hun pluus maar blijven kletsen met die allang vergeten kennissen..?

Zo’n kind gun je toch een paraplu..?

Nog nooit gezien. Aan het tafeltje naast mij en mijn koffie zitten twee dames. Niets bijzonders. Zij het niet dat de een niets anders doet dan om haar heen kijken, en de ander voortdurend op de toetsjes van haar mobieltje drukt. Ze doet geen spelletje, ze belt niet eens, zie ik. Ik word gek.

Dwangmatig drukken dus. Weleens gezien, en zo ja: wat is dit, hoe heet dit..?

Breda kent haar roemruchte Koepel als gevangenis, maar Roosendaal heeft sinds kort haar eigen koepel in de nieuwe Venetiaanse Passage.

Marmeren vloeren, pracht en praal en ieder kijkt de ogen uit. Rondom het vloeroppervlak onder de grote glazen koepel is het echter nog afgezet met hekjes.

Vanavond kroop ik eronder door en legde m’n camera op de stip die centraal in de prachtige glanzende vloer ligt.

En zo ziet het er dus uit, vanonder. Als een pupil in goud gevat…

Vanavond opende de jaarlijkse ijsbaan in Roosendaal. Wat moet je dan ? Je wilt kou vastleggen, sfeer, beweging en blijheid. De lichtomstandigheden zijn niet optimaal. Wat laffe spotjes, wat kerstboomverlichting.

De ISO-waarde naar 2000 maar, en als je dan beseft dat je flitssynchronisatie 1/125″ is dan kun je dus rustig naar 0,3″ om de beweging vast te leggen en je flits bevriest ‘het moment’ van het beeld wel. Afdiafragmeren naar f 22 en dit is je uiteindelijke plaatje. Zelfs de gekleurde spotjes doen mee…

Het was wél kouwouwouwoud hoor..!