Aad Meijer

‘Wat was jouw mooiste foto, dit jaar ?’ mailt voormalig collega Alfred.

Ik weet het antwoord in feite niet, omdat ik maar wát blij ben met een behoorlijk aantal platen die ik maakte. Eén van de portretten die me het meest na staat is dit van Juliette. Hij stamt uit de eerste sessie die ik met haar deed, een sessie waarin bleek dat het qua interactie gebeiteld zat.

Het is de ingetogen eenvoud die het em hier doet, en ook technisch was-ie zeer eenvoudig : een geknepen fresnel-spotje en een wit piepschuimen plaatje opzij om de schaduw wat in te vullen. Een worteldoek die vroeger bij m’n ouders aan de schoorsteenmantel hing om de boel wat ‘aan te kleden’ .

Meer was het niet, maar het portret mag er zijn…

Het schijnt qua weer toch weer wat natter te worden komend weekend. Dus voor wie lekker tegen het computerscherm aan wil kruipen maar weer eens een beeldraadsel.

Wat is dit ? Of wat zou het kunnen zijn..?

Ditmaal doen ook de origineelste inzendingen mee. Je kunt er een mooie webcam mee winnen..!

Een voorproefje voor het thema van januari wordt al meteen ingezonden vanavond ! Het is één van de mooiste sportprenten van het AP, en beeldredacteur Alfred schoof em meteen uit z’n la toen hij vanavond dit weblog las…

De maand is bijna om, en het thema ‘Nieuw Leven’ leverde slechts één bijdrage op. Gelukkig was dit een prachtige foto van Xandra, dat maakt weer veel goed. Maar toch jammer, het is juist zo leuk om te zien hoe eenieder met een onderwerp omgaat.

Wellicht was de opdracht te lastig in deze drukke tijd. Het thema van komende maand is ‘Schaduw’, een fenomeen dat zich deze maand vaak manifesteert, in vele opzichten.

Pak je camera, en trek er eens op uit, of duik in je foto-verzameling. We kijken uit naar jouw foto..!

Vanmiddag was ik uitgenodigd om ‘officieel’ afscheid van mijn voormalige collega’s te nemen. Ditmaal moest ik me melden aan de balie van het grote gebouw, waar iedereen me kent.

Om drie uur kreeg ik drie cadeautjes: een bos bloemen, een fles wijn en een webcam waarop ‘bedankt’ stond.

Dank je wel.

In m’n hart had ik liever gierend van de lach met m’n grafische maatjes ergens aan een bar gehangen of over een tafel gelegen. Maar zoals mijn schoonmoeder altijd pleegt te zeggen : ‘liever koekjes worden niet gebakken’.

En zo is het maar net. De draaideur is nu definitief achter me dicht. Ik zie wel welke van m’n maatjes in m’n leven wensen te blijven ja of nee. Uit m’n zak pak ik m’n Leicaatje en neem een kiekje van de grote glanzende gevel.

Voorbij, voorbij die tijd…

Het stukje land waar België tegen de Nederlandse grens aanleunt is heel boeiend. Hier stond de tijd écht stil. Terug naar de vijftiger jaren met de fotografische techniek van die tijd is heel goed te doen.

Je zorgt voor een 35 mm objectief op je digitale camera, of zet je zoom in die stand als dat mogelijk is, je kijkt en gaat je gang. Fotograferen wordt vanaf dat moment registreren. Je verandert je standpunt niet, legt je onderwerp vast zoals je het tegenkwam.

Het levert ontroerende plaatjes op, de plaatjes die het decor vormden van mensen die hard werkten om de gevolgen van vijf jaar oorlog achter zich te laten, en een toekomst voor hun kinderen te bouwen. Misschien is het daarom dat ik dit graag doe.

Ik was immers één van die kinderen…

Wat is België toch een heerlijk land als je lokaties voor fotoshoots zoekt. Fotografen als ik, die hun modellen het liefst fotograferen op boeiende plaatsen, zijn dus altijd op zoek naar lege fabrieken, huizen, inrichtingen, werkplaatsen en ga-zo-maar-door.

Vandaag vond ik weer een prachtig gebouw, en het hek stond gewoon open. Toch maar even op zoek naar een contactpersoon betreffende deze plek. Is wel zo netjes, en werkt wel zo makkelijk.

Met een passend model gaat hier weer iets heel moois ontstaan…