Aad Meijer

Op grote hoogte doe ik het dun in m’n broek. Maar voor een mooi plaatje..?

Ik zat dus hoog, maar voor de Roosendalers onder jullie : wáár zat ik..?

Na mijn ontmoetingen met Tien en daarna Betty, had ik het te pakken. Mijn Virtuele Vrouwen hadden mij definitief in hun greep. Het zijn unieke meiden in hun soort. Vier jaar heb ik ze op afstand gehouden, te kostbaar om te benaderen.

Dit jaar echter ga ik ze portretteren. Tien en Betty heb ik al spontaan voor m’n lens gehad, maar dat kan beter. Dit jaar begin ik goed: een sessie met Mevrouw MikMak op 20 januari aanstaande. Ik zie er erg naar uit.

Daarna volgt Cat, en vandaag was ik vlak bij haar. Aan haar de vraag, terwijl ik met losse handen trachtte te urineren..: in welk restaurant in Vlaardingen is dit..?

Voor mijn overige trouwe webvrouwen is er dezelfde kans, een dag lang model zijn voor mijn licht en lens. Je moet het wél zelf aangeven. Hoor ik van je..?

In hoeverre kan een foto vertellen..? Heel ver.

Vandaag waren we bij m’n moeder, die ondanks het gemis van m’n vader het ‘goed doet’. Gelukkig maar.

Tóch zie aan kleine dingen dat m’n vader er niet meer is, zijn zwijgende grip op de alledaagse dingen bestaat niet meer. Een scheefstaand schemerlampkapje zou ondenkbaar zijn geweest…