Aad Meijer

Roosendaal roert zich al voor het komend Carnaval, en ik leg het vast. Tussen de massa mensen en de vrolijke dweilbandjes wordt mijn blik naar dit kleine meisje getrokken. Waar haar volwassen collega’s nog vanaf spijkerschrift blazen, speelt zij lustig de deuntjes uit haar hoofd.

Wees eerlijk: ook zonder muziek is dit een mooi beeld..!

Een ongewone post wordt dit. Vanmiddag moest ik onder meer de nieuwjaarsbijeenkomst van de Oud-KNILmilitairen fotograferen. Het zijn nu oude fiere en vaak zwaar besnorde mannen, in strakke blauwe colberts met hun borst behangen met blik.

Toen waren het jonge mannen, van achttien, negentien jaar. Verplicht in dienst, waar ze meteen een prikje kregen die een bult veroorzaakte op de onderarm. Zij met de grootste bult werden naar Nieuw Guinea gezonden. Ademloos luisterde ik naar hun verhalen, hun doortekende portretten vastleggend.

Cor Jongejans legt een oud Van Nelle tabaksblikje voor me neer. Hij droeg het in z’n borstzakje, tesamen met z’n aansteker. Cor liep met zijn patrouille in een hinderlaag, een schot doorboorde zijn tabaksblikje en kaatste af op de aansteker die hij daarachter droeg. Inplaats van zijn hart raakte nu de kogel  zijn kin, en Cor draagt dus ook een baard.

Vanmiddag was ik niet weg te slaan bij deze mannen, die één ding aan deze periode in hun leven overhielden: vriendschap, kameraadschap, of hoe je het ook noemen wilt.

Samen kenden zij plezier, maar vooral angst. Doodsangst.

Tesamen hielden ze een minuut stilte, voor hun maten die afgelopen jaar overleden zijn. Ik hoop hen echter volgend jaar wederom te ontmoeten…

Vandaag onderbrak ik m’n lunch om als een idioot naar deze plek iets buiten Roosendaal te racen. Was de hele ochtend gedekt, nat en grijs geweest, nu brak ineens de zon door..! Ideaal licht om een ‘pinhole’ te maken.

Pinhole..? Ja, pinhole. Je draait je objectief van je camera, prikt een piepklein gaatje in je bodydop en gaat op weg. Het mooie van het fotograferen zonder objectief is dat je (on)scherpte van voor tot achter hetzelfde is. Mét objectief is dat ondenkbaar.

Ik kies altijd contrastrijke, metalen onderwerpen voor m’n pinholes. Kranen, graafmachines, en nu electriciteitsmasten. Als zwijgzame reuzen staan ze mij met wijdgestrekte armen op te wachten. Ze staan daar trots en onverzettelijk.

Terwijl je daar in het landschap staat word je door elke passant als Jan Lul aangekeken. Wie gaat immers daar nu zonder lens op z’n camera in de modder staan..? Ook je resultaat wordt wisselend beoordeeld. Kunst..? Mwaoh…

Maakt niet uit. Ik heb m’n beeld kunnen maken met het aanwezige licht, met de mij toegelaten kleuren.

Beeld blijft boeiend…