Aad Meijer

Vanmorgen bezochten Prins Olav1, zijn gevolg en de RAC-boeren en boerinnen het ziekenhuis. Een tóch wel emotionele klus om te fotograferen. De Prins trekt van afdeling naar afdeling en alle patientjes en patienten krijgen cadeautjes en een ondersteunend woord. Helaas moest ik halverwege afhaken om naar de volgende klus te gaan.

Maar.., het was mooi om mee te maken.

Ik ben teleurgesteld in de FotoAcademie, ontvang reacties via dit log en mail hierover. Veel vragen, en ik moet antwoorden dat ik ook niet weet wat me overkomt.

Dit dus voor iedereen : nee, ik heb geen reacties van betrokken docenten of mentoren gehad. Ja, een mailtje van de directeur, wat me wel aardig overkwam. ‘Jammer maar je kunt altijd komen praten’.

Hoe ik me voel ? Laat zich raden. Ik richt me op de toekomst, probeer dit alles weg te drukken, want het belemmert je, het vreet in je.

Ik zie de laatste scene van de serie Swiebertje voor me, op het punt van zijn vertrek naar Canada.  Waarin hij Saartje, van wie hij zielsveel hield, aankijkt en bij haar sprakeloze reactie zegt : ‘Nou, dan ga ik maar…’