Aad Meijer

‘Hierbij mijn inzending voor het thema van deze maand. Bij Ommen ligt de Lemelerberg. Op één van de vele heuvels stond dit boompje in de schaduw van de laagstaande zon.’

Het is een aanwinst voor dit weblog, Ferry. Práchtige foto..!

Wat een verrassing : een mailtje van m’n ex-collega grafisch ontwerpster Esther van de Broek..! Met daarbij onder meer een prachtige foto voor het thema van deze maand: schaduw.

Kijk en geniet mee..!

Inplaats van áchter de krant nu eens in de krant…

Is dit een Van Gogh ?

Nee hoor, deze is van mij, gesjopt. Als inspiratiebron. 

Het was mooi niks met jullie en het foto-thema van de maand januari. Jullie waren niet bij de kachel weg te krijgen, niet in de jas gehesen te krijgen, laat staan het stof van je camera weg te laten blazen.

Ik doe bij deze een voorstelletje voor februari : wat dachten jullie van een landschapje ? Kun je lekker spitten in je archief, iets wat bij koud- en noodweer heel gezellig is om te doen.

Laat ons maar weer eens meegenieten van jouw fraaie fotowerk. Wat moeten we anders in februari hier doen..?

Aan het eind van de dag loop ik nog even door de Molenstraat. Er lopen veel mensen in carnavalskledij. Ik houd in bij de plek waar het pand waar m’n studio wordt gevestigd is ingepakt in steigers. Het wordt volledig gestript.

Nog enkele maanden en dan is dit prachtige bouwwerk in ere hersteld, en ga ik bezig schuin tegenover de plek waar ik dertig jaar geleden in Roosendaal begon bij de krant.

Het geeft een vreemd gevoel. Als een mens een meter boven de grond zou kunnen lopen van blijdschap dan zou ik het doen op deze plek.

Was het maar zover…

Hier gaat een verhaaltje aan vooraf. Mevrouw MikMak en Meijer Myself startten vier jaar geleden, maar bijna gelijkertijd een weblog. We raakten elkaar op een of andere wijze, en bleven elkaar volgen. Verleden week zondag was het moment dat we elkaar eens zouden ontmoeten in Boxmeer. MikMak zou een thuiswedstrijd spelen. En ik..? Ik wilde haar nu eindelijk eens portretteren.

De ontmoeting was mooi, het leek alsof we elkaar al door en door kenden, hingen aan elkaars lippen. Uiteraard fotografeerde ik haar.

De sessies waren vol plezier, maar de resultaten natuurlijk voor ons twee. Nu, na een week verzoekjes om meer foto’s van MikMak, hebben we samen een selectie van zes gemaakt.

Meijer en MikMak. Een ontmoeting om nooit te vergeten…

Ik heb een boeiende baan. Echt waar.

Vanmiddag mocht ik het meezing-optreden van smartlappenkoor Kommer En Kwel mogen fotograferen. Wat is Kommer En Kwel..?

Voor webloggers leg je dat als volgt uit : men neme een Mevrouw MikMak, telt daar zo’n 25 jaar bij op en vermenigvuldigt dit prachtige mens met 10. Dan heb je zo’n beetje Koor Kommer En Kwel.  Zang met keeltjes als van een ( hoe heet dat pokkevogeltje ook alweer ? ) eehmmm, Nachtegaal. Zij repeteren alleen thuis bij mensen met een groot huis en dito wijnvoorrAad. Wit is de kleur. Ik val dus helaas af.

Ik zou stuk voor stuk wel eens hun portret willen maken, in hun strakke zwarte mantelpakjes en diverse accessoires. Zij zijn mooi.

Voor de krant maakte ik een prachtig portret. Wat ik hier overigens niet toon.

Mochten ze op Europees tournee gaan, dan wil ik mee. M’n hart achterna. Want dát hebben ze gestolen…

Vanavond toog ik naar de tiende editie van Vrienden Van Amstel Live in Ahoy. Voor mij is het een jaarlijkse bedevaart aan het worden, die op een of andere manier altijd een inspirerende uitwerking heeft. Met een groep als Normaal vlak na de opening kun je er van uit gaan dat het hele verdere concert met bier gegooid wordt. Een kostbaar pleziertje.

Tevens is het ballonblazen een algemeen pleziertje aan het worden. Soms gevuld met lucht, maar soms ook gevuld met…juist, bier.

Ik wilde Vrienden van Amstel nu eens anders vastleggen dan anders. Geen cameraatje mee, maar m’n telefoon. Kijken wat-ie kan. En ook niet rond het podium, maar juist erbuiten.

Het lukte wonderwel, maar het mooiste plaatje schoot ik toch op de trap naar beneden waar het herentoilet zoals altijd als een tempel op je wacht.

En zo ziet dat eruit…

Vanmorgen bezochten Prins Olav1, zijn gevolg en de RAC-boeren en boerinnen het ziekenhuis. Een tóch wel emotionele klus om te fotograferen. De Prins trekt van afdeling naar afdeling en alle patientjes en patienten krijgen cadeautjes en een ondersteunend woord. Helaas moest ik halverwege afhaken om naar de volgende klus te gaan.

Maar.., het was mooi om mee te maken.

Ik ben teleurgesteld in de FotoAcademie, ontvang reacties via dit log en mail hierover. Veel vragen, en ik moet antwoorden dat ik ook niet weet wat me overkomt.

Dit dus voor iedereen : nee, ik heb geen reacties van betrokken docenten of mentoren gehad. Ja, een mailtje van de directeur, wat me wel aardig overkwam. ‘Jammer maar je kunt altijd komen praten’.

Hoe ik me voel ? Laat zich raden. Ik richt me op de toekomst, probeer dit alles weg te drukken, want het belemmert je, het vreet in je.

Ik zie de laatste scene van de serie Swiebertje voor me, op het punt van zijn vertrek naar Canada.  Waarin hij Saartje, van wie hij zielsveel hield, aankijkt en bij haar sprakeloze reactie zegt : ‘Nou, dan ga ik maar…’