Aad Meijer

Wat kun je afhankelijk worden van je peecee. Bij mij bleek dat hedenochtend maar weer eens toen m’n computer bij het ontwaken alleen maar kon opstarten met een zwart scherm. Na telefonisch overleg met Databyte de bak onder de arm en in de auto naar Steenbergen. Daar bleek de computer echter niets te mankeren.

Shit, het beeldscherm dus…

Helaas, de centjes zijn opperdepop dus nu zit ik met een oude bak voor m’n snufferd die maar één ding doet en dat is in de weg staan. Het beeld trilt en vertoont abberaties dat het een lieve lust is. De ruimte op m’n werktafel is gereduceerd tot bijna niets, het toetsenbord en de muis bijna op schoot.`

M’n pupillen zijn intussen gemuteerd tot smeulende rubber dopjes, die dampend in m’n oogvocht staan.

Is de kleurkwaliteit van m’n plaatjes wat minder komende dagen, dan weet je het : het ligt niet aan uw toestel..!

Vandaag was het Nationale Voorleesdag en ik toog in alle vroegte naar de Fatimaschool in Roosendaal, waar schrijver Jac Linders voor zou lezen.

Het werd bijzonder daar. Niet alleen Jac, maar ook de Prins en zijn gevolg kwamen voorlezen én een plaatselijke gynaecoloog in zijn pyama.

Jac Linders is een aimabel man, knap schrijver en boeiend verteller. Hij tekent er ook bij. Het leuke van dit portret dat ik vanmorgen van em maakte is dat de achtergrond ineens op een grappige manier een bijna-hoofdrol in de foto gaat spelen…

Vandaag moest ik de opening van het nieuwe gebouw van Aramis in Roosendaal fotograferen. Aramis is een prachtig groot en transparant gebouw, practisch helemaal van glas. Een stukje architectuur om je vingers bij af te likken. Roosendalers noemen het al ‘ut Aquarium’.

Als je met je camera binnen bent vindt je van boven naar beneden de meest verrassende beelden, omdat je overal door- en langs kan kijken, met bovendien veel reflecties en lichtelementen.

Over een randje kijkend ontwaarde ik dit tafereeltje, en ik vond het een pláátje…

Het huis van Mevrouw MikMak is een weldAad voor fotografen als ik. Het stikt van de prutserige prullen die je leuk kunt gebruiken voor fotoshoots. Kleden, stofjes, bloempjes, glimmers, setjes, pruiken doemen op als kadootjes in vele kleuren vanuit alle hoeken die het huis telt. MikMak werkt ook lekker mee. Dit aan, dat uit. Smeer op, poets af. Nu je kop, dan je kont.

Fotograferen met elkaar blijft altijd leuk, als je het zo doet. En tussendoor levert het nog oogstrelend werk op ook…

Hier MikMak in haar rol als.. Candy Duffer..?

Althans: ik straks. Hier zal ik binnenkort vaak te vinden zijn.

En de Roosendalers onder jullie meteen maar even aan een potje plaatsbepalen beginnen.

Waar zit ik..?

Foto’s -vaak met humor- van Stefano Marino , maar ook van andere fotografen kun je vinden op de site van Take Production.  Leuk om even te neuzen hoor..!

Verdomme, wat kan een (te) dag kort duren…

Toen ik begon met webloggen in 2003 heetten mijn webmaatjes Palisa, Xandra, Esjuh en Mevrouw MikMak. Iets in elkaar oefende een magnetische kracht uit. Hoe kon ik gaan houden van mensen die ik nog nooit had ontmoet..? Ik wilde de virtuele magie nooit doorbreken, en ontweek hen.

Pas toen Mevrouw MikMak tegenslagen te verwerken kreeg, vond ik dat ik bij haar moest zijn. En ditmaal niet via muis en toetsenbord.

Vanmorgen toog ik naar Boxmeer, camera en studiospullen mee. Op het station wachtte een prachtige vrouw mij op, de MikMak zoals ik me altijd voor had gesteld. Wat een heerlijke vrouw..!

We kropen al snel over tafel naar elkaar. Zij kende mijn verdriet, vergat het hare. Praten, lachen, praten, en we schoten vele sessies. Puur voor ons beider plezier.

Dromen ? We delen dezelfde, en komen erop terug als we eens samen rustig hebben kunnen tafelen. Het zijn foto- en weblogdromen, die voor velen belangrijk kunnen zijn.

MikMak ? Ik mistte haar al bij het afscheid…

Ik was er nog nooit geweest: De Priense Swaree in Roosendaal. Maar ik heb enorm veel plezier gehad. Met veel professionaliteit brengen de lokale grapjassen hun acts ten ere van de Prins.

Het leverde me vele mooie beelden op. Niet alleen op het podium was veel te zien. Als je soms in het duister langs de rijen liep dan was er vaak een mooi prentje te ontdekken. Het kost soms even geduld omdat je moet wachten tot er voldoende licht van het podium kaatst om een tafereeltje als dit vast te leggen.

Maar ja, dan heb je ook wat. Deze gaat op 5 kolom mee in de krant…

Hoewel m’n presentatie prachtig was, en m’n foto’s ook, ben ik niet door. M’n series waren niet goed genoeg. Een vreemd verhaal, omdat die series toch al eerder op tafel en onder ogen zijn geweest.

Ik ben er kapot van, m’n vertrouwen is geschaad. Praat er niet liever ook niet verder over. Het is te vers.

Hoe hou je een weblog leuk, op momenten dat je zelf minder leuk bent..? Op een fotoblog als dit doe je dat met plaatjes, denk ik dan. Daarom presenteer ik deze foto, vanwege het bijzondere moment. Let op de gelaatsuitdrukking van de twee personen op de foto.

Als ik een meeuw zie denk ik altijd aan Guust Flater, waarschijnlijk inharent aan mijn generatie. Ik ben benieuwd wie er nog meer een onbewuste link kan leggen bij het zien van een beeld.

Wie durft..?