Aad Meijer

Was kettingzaagkunstenaar Peter de Koning uit Steenbergen al eerder in het nieuws met z’n enorme klomp en z’n grootste kerstgroep ter wereld, ditmaal is-ie bezig met enorme schaakstukken.

Binnenkort is zijn grote schaakspel te bewonderen in de Keukenhof, om volgend jaar naar een plek onder de Eiffeltoren te verhuizen. Wederom zocht ik Peter op.

Nu heeft Peter ook een enorme fallus gezaagd, en de stoere rakker staat parmantig te pronken in zijn voortuin.

‘Kom Peter, leun even tegen je lul voor me’, vraag ik na de sessie met de schaakstukken. ’Voor je weblog zeker ?”, vraagt de sympathieke kunstenaar.

‘Uiteraard Peter’ , antwoord ik en terwijl-ie poseert tegen de stoere staander zegt-ie, ‘maar daarna gaan we binnen koffie drinken hoor.’

Deal.

Dat is nog eens een herenafspraak…

Vanmiddag was ik wederom in Parottia in Roosendaal, ditmaal om foto’s voor de Boekenweek te maken. Tot mijn genoegen zag ik dat de hoedjesexpo was verplaatst, dus wederom gepoogd een impressie voor  vaste bezoekster 10eke te maken.

Dus voor de dames die vorige keer zo’n plezier hadden omdat ik geen mutsen kan fotograferen : wat dachten jullie hiervan..?

Nou-nou-nou..?

Vanmiddag was ik blij met Jaap Pley.

Jaap is een Roosendaalse schrijvert en vanmiddag moesten wij beiden verslag doen van CultuurlinC, dat is een soort beurs in de St. Jan en daar kunnen scholen cultuur inkopen. Best leuk hoor, de hele halve Roosendaalse kunstscene staat er ook met een kraampje en Jaap zegt met een blik alsof hij Het Licht ineens waarnam : ‘Maar dit is iets voor jou, Aad ! Jij moet leuke fotolessen gaan geven aan kinderen..!’

Pot-ver-do-rie.., dat ik daar zélf nu nooit opgekomen was ! Dát is nog eens leuk om te doen..!

Vanaf dat moment laat Het Idee me niet meer los, het blijft malen in m’n hoofd. Dat wordt weer broeden de komende dagen…

( Ow ja, de foto is van het blokfluitensemble ‘Flauto Dolce’. De alsmaar zakkende zon gaf wel zo’n mooi lichtje door het kerkraam, juist op dat ene meisje… )

Vanavond gefotografeerd voor de krant bij de plaatselijke schietvereniging Graaf Engelbrecht van Nassau.

Nu ben ik niet zo schieterig en ik weet er ook maar weinig van. Mensen als George vertellen gelukkig vol vuur over hun hobby. Hij liet me de banen zien waar de kogels werkelijk met enorme dreunen afgevuurd worden door mannen die plat op hun buik op tafels liggen.

Terwijl ik later aan de bar met enkelen kennis maak, merk ik dat het in feite heel vreedzame, niet-agressieve mensen zijn. Mensen die weten wat ze doen, en zeer zeker ook wat ze moeten laten.

Ze vertellen mij over de techniek van de wapens, en ook de schoonheid ervan. Voor mij gaat er enkel dreiging uit van de aanblik van een wapen, maar ik probeer te begrijpen wat ze voelen.

George heeft een mooie kop, versierd met goud. Ik ga niet weg zonder zijn portret geschoten te hebben. Tenslotte schiet ik in tegenstelling tot deze vriendelijke schutters, op een andere wijze…

Creatieve fotografie van Hernan Churba.

De meningen erover zijn verdeeld, maar het loont de moeite om sommige platen goed te bekijken en proberen te ontraadselen hoe ze gemaakt zijn.

Er staan er maar zat op zijn website..!

Gisteren Peetje voor m’n lens, vanavond Ellemieke.

Sfeerportretten zoals deze maak je in een donkere omgeving, met een simpel warm lampje. Veel reflectie van onder zorgt voor wat extra licht, al schoot ik deze wél op 2000 ISO.

Ik heb nog meer moois, maar dat is voor publicatie elders. Dit is dat ‘kleine’ moment dat moeders mooiste Ellemiek éven Ellemiek was…

1 Kila ( rood )

1 Dave ( zwart )

2 Lack ( rood )

en natuurlijk båtterijen..!

Mijn ervaring met webloggen nadert de vijf jaar.  Een indrukwekkende vijf jaar. ‘In den beginne’ leek het webloggen meer op een chatroom, iedereen babbelde maar met elkaar door, vaak tot diep in de nacht.

De zwaksten vielen al snel af, maar de ‘Die-Hards’ bleven. Ze lieten me niet los. Zij allen kenden op hun manier pijn, en dat bindt mensen, zo merkte Peetje vanmiddag op. Ze is wijs , ze heeft voldoende meegemaakt om zo’n uitspraak te mogen, maar ook te kunnen doen.

Maar ja, je bent er mooi klaar mee.

Voor zover het me lukt begin ik mijn dag met een virtuele bak koffie bij Palissa, en neem mijn vaste weblogmaatjes vervolgens mee door mijn dag. Ik herken hen in de dagelijkse dingen die ik ontmoet, ik waak over hen als ik de slaap niet kan vatten.

Mijn ontmoetingen met een Betty, een MikMak, een Peetje hebben me volledig ingepakt. Het zijn de mooiste mensen die je je maar kunt voorstellen. Op natuurlijke wijze gefilterd, puur door het feit dat je met elkaar communiceert via internet.

Nu, na vijf jaar opzettelijk en nadrukkelijk afstand te hebben gehouden, wil ik ze allemaal wel eens ontmoeten. Zij, die vijf jaar bij me bleven.

Zij, die uiteindelijk dit weblog maakten tot wat het nu is…

Mevrouw Mijn Vrouw had in al haar wijsheid besloten mij een welnessweekend te gunnen in het verre Boekelo. Héérlijk even weg van alles en lekker in je blote kont naar je eigen zweetdruppels kijken die vanaf je voorhoofd tussen je voeten plensen. Daarna even piemeltje krimpen in zo’n koud bad en dan alles weer overnieuw.

In feite heb ik er het geduld niet voor, dat zitten in stoombaden en hete sauna’s duurt me te lang , er gebeurt niets om je heen, zie je. En na 240 lange kilometers rijden is de gesprekstof onderling ook al beperkt geworden tot : ‘Lekker hoor, mooi hier, heerlijk, vaker doen, en waar denk je aan..? ‘ 

Maar de middag vooraf in Enschede was inspirerend, zoals de foto’s tonen. Ik dacht dat het een saai gebeuren zou zijn, maar mooi niet. Enschede is heel gezellig, en mooi, en trots op haar erfgoed. Fiere, mooie gebouwen sieren de horizon.

Enschede is de stad van Peetje, ook één van m’n weblogmaatjes van het eerste uur. Ik wilde hier niet weggaan alvorens haar bezocht te hebben.

De ontmoeting voelde goed, alsof we dagelijkse vrienden waren. De schoonheid van Peetje blijkt fotografisch moeilijk vast te leggen, ze is nóg mooiere irl. Een uitdaging dus… Vriend Marco blijkt een boeiend gesprekspartner, een echte inspirator en dochter Nicky is het heerlijke product van deze twee: volop babbelend, vrolijk, bijdehand en bijzonder handig met de camera. Ik zou haar zó mee willen nemen.

Ik word steeds blijer over mijn besluit dit jaar na vier jaar afstand houden mijn webmaatjes eens te gaan ontmoeten. Het doet me méér dan goed.

Dikke kus voor Peetje en een stevige schouderklop voor Marco, die na zoveel keiharde tegenslagen nog zó postief in het leven staan…

We zien elkaar weer..?

Ik ben een liefhebber van Lomografie, en ontving vandaag een enthousiaste mail van studiegenoot Vincent Quak over dit onderwerp. Lees mee en doe je voordeel :

…’Ik heb echt een hele nieuwe wereld ondekt joh! Ik kwam terecht op 
http://www.lomography.com en daar blijken 1000 den mensen fotos te 
posten gemaakt met hun lomo camera (oftewel plastic camera van 
eigenlijk hele slechte kwaliteit ) En ze hebben 10 regels waar je 
je als Lomographer aan moet houden. En ik moet zeggen dat sommige 
foto’s echt iets heel moois hebben.
Je moet als je het nog niet ken en je het leuk lijkt maar eens 
rondkijken op die sites naar fotos en cameras ed. Ze hebben ook 
panorama camera’s ook heel gaaf en holga’s enz. Allemaal nog nieuw 
met doos en een boek erbij als je ze koopt enz.’…

Vincent tipte ook nog een goedkope webwinkel waar je al het lekkers waar je mee kunt lomograferen voor weinig geld kunt aanschaffen : http://shop.lomography.com/shop/

Pas op, het verslavingsrisico bij Lomografie is heel groot. Maar doe het toch maar, en stuur je resultaten naar dit weblog..!