Mevrouw Notenboom
• donderdag, februari 7th, 2008
Vandaag mócht ik Mevrouw Notenboom fotograferen. Ik schrijf met nadruk mócht, want deze vrouw werd maar liefst 102 jaar en bleek heel bijzonder.
Ik toog naar het verzorgingstehuis, grapte wat tegen de oudjes in de lift voordat ik haar deur, die op een kier stond, binnenstapte. De ogen die mij aankeken getuigden van het soort vrolijkheid waar je meteen verliefd op wordt. Dat ik haar portretteren kwam snapte ze heel goed, maar het kussen moest dan wél uit haar rug en ze moest wél iets anders aantrekken..! Van het laatste kon ik haar ternauwernood weerhouden.
Mevrouw Notenboom bleek fitter dan ik aankon. Heb ik normaliter het lAadste woord, en zéker in een sessie, bij haar werd ik telkens van een fris weerwoord voorzien.
Ik begreep haar vrolijkheid niet. Je verliest toch al je geliefden als je zo oud wordt, en zo helder van geest..? Ze ontving de vraag met een blij soort van begrip.
Dat er dan andere mensen komen van wie je houden gaat, daar moest ik toch ook aan denken..?
Tja…ja..eehmm, ja , dat is wel zo…., besefte ik.
Thuis heb ik zo’n ansichtkaartenstandaard staan, daar komen de foto’s van mijn modellen in. Mijn ‘modellenmolen’ noem ik em.
Mevrouw Notenboom verdient daar zéker een plekje in, besef ik als ik me haast naar mijn volgende onderwerp…
Vandaag mócht ik Mevrouw Notenboom fotograferen. Ik schrijf met nadruk mócht, want deze vrouw werd maar liefst 102 jaar en bleek heel bijzonder.
Ik toog naar het verzorgingstehuis, grapte wat tegen de oudjes in de lift voordat ik haar deur, die op een kier stond, binnenstapte. De ogen die mij aankeken getuigden van het soort vrolijkheid waar je meteen verliefd op wordt. Dat ik haar portretteren kwam snapte ze heel goed, maar het kussen moest dan wél uit haar rug en ze moest wél iets anders aantrekken..! Van het laatste kon ik haar ternauwernood weerhouden.
Mevrouw Notenboom bleek fitter dan ik aankon. Heb ik normaliter het lAadste woord, en zéker in een sessie, bij haar werd ik telkens van een fris weerwoord voorzien.
Ik begreep haar vrolijkheid niet. Je verliest toch al je geliefden als je zo oud wordt, en zo helder van geest..? Ze ontving de vraag met een blij soort van begrip.
Dat er dan andere mensen komen van wie je houden gaat, daar moest ik toch ook aan denken..?
Tja…ja..eehmm, ja , dat is wel zo…., besefte ik.
Thuis heb ik zo’n ansichtkaartenstandaard staan, daar komen de foto’s van mijn modellen in. Mijn ‘modellenmolen’ noem ik em.
Mevrouw Notenboom verdient daar zéker een plekje in, besef ik als ik me haast naar mijn volgende onderwerp…












