Aad Meijer

Heren scheids- en grensrechters. Nu moet u me tóch eens duidelijk maken wat er nu zo leuk aan uw tak van sport is.

Vanavond deed ik RBC- HFC Haarlem, en de scheidsrechter had z’n avond vanavond niet. Dus die liep daar maar te blunderen terwijl de spreekkoren  ‘J-a-n-s-s-e-n - B-o-e-r-e-n-l-u-l scandeerden. Voor de niet-wetenden: een Boerenlul is dát waar de vrouw in ‘Boer zoekt Vrouw’ naarstig naar op zoek is. Scheids Janssen vond het dermate onplezierig dat-ie de stadionspeaker liet omroepen dat-ie de wedstrijd dreigde te staken. Tja, dat moet je voorál doen in zo’n heksenketel…

Maar het gaat mij om deze man. Grensrechter mag je em al niet meer noemen, het heet een Assistent-scheidsrechter te zijn. Wat zijn naam is doet er niet toe, iedereen noemt hem tóch ‘Kale’ nietwaar..?

Wat en dom baantje is dit: je loopt alleen maar rechte stukjes heen en weer, en mag af en toe je vlag de lucht in steken. Nou, dat is boeiend.

Deze man vlagde ook al niet fris ( hoor mij over voetbal praten ) , dus vanachter werd hem van alles toegeschreeuwd. Want ja, ondanks die reclamelabels van Specsavers op je bovenarmen zie je telkens alles fout… Nou, dát is prettig.

Ik vraag me dus vreselijk af wat zo’n assistent-grensrechtertje nu leuk vindt aan zijn baantje. Wie weet het..?

Vanmorgen toog ik opgewekt richting Domburg. Een ochtend als deze zou je toeschrijven aan een hoopvolle lente, en niet aan een doorsnee februaridag.

Het verhaal waar ik vandaag aan wilde werken was dat over de Schildersweek in Domburg. Een regelrechte aanrader, en je moet dit van oudsher betekenisvolle plaatsje in die week van Hemelvaart zéker bezoeken..!

Het ‘licht van Walcheren’ is zeer bekend in schilderskringen. De filtering door de vochtige atmosfeer zorgt voor mooie grijstonen en bij onbewolkte lucht reflecteren strand, zee en duinen helderheid in het Zeeuwse landschap. De Toorops schilderden hier, evenals Piet Mondriaan, Jacoba van Heemskerck en vele anderen.

Maar zoals ik al eens eerder hier schreef, ik héb iets met het Zeeuwse. Ik voel me er prettig, het lijnenspel van het strakke landschap met de lange bomenrijen en talloze appelboomgaarden inspireren bij voortduring.

De camera ligt dan ook op de stoelzitting naast me, terwijl ik mezelf voortdurend moet dwingen op het verkeer te blijven letten, omdat je hier door de Zeeuwse dreven rijdend steevast ogen te kort komt.

Mijn gastheer was de huisarts Willem Spekhorst, voorzitter van de Stichting Art en Performance die me helemaal bijpraatte. Dertig internationale schilders zullen die week aanwezig zijn in Domburg, op haar strand en in haar duinen.

Ik wil er vast en zeker bijzijn…