Aad Meijer

Dames en heren, appels en peren.

Mochten jullie je afvragen hoe het komt dat deze warrige weblogger zo vlot in z’n talen is dan komt dat waarschijnlijk omdat er iemand hier in huis steevast ‘lijstjes’ op de deur van de natte hoek plakt.

Ik kan er wel van af kijken, maar rechts zie ik een toiletpot, achter mij een saaie douchestang, links een tegelwandje dat ik ‘toen’ mooi vond, maar nu allang niet meer. Kijk ik omhoog dan zie ik een plafondje dat weliswaar keurig gewit is door mijzelve, maar ook weinig boeit. Kijk ik tenslotte naar beneden dan is het uitzicht dermate lullig dat ik dus maar weer vooruit kijk, en daar staan ze: de rijtjes.

Het wisselt gelukkig wel, dat moet gezegd. Intussen kan ik al lezend alle hoeken en gaten van mijn lichaam blind zepend vinden, en kan ik dit jaar met een gerust hart naar Frankrijk.

Ik dacht na mijn schooltijd de rijtjes voorgoed achter mij te hebben gelaten, maar nee, ze achtervolgen me nog steeds tot in een van de ruimtes waarin ik me volledig bloot geef.

Het is net als met Duits : je weet van te voren dat je je rijtjes gaat vergeten, maar het gezicht van je Duitse leraar…

Dát vergeet je nóóit…

~ door Aad op 19 februari 2008,.