Aad Meijer

Mijn ervaring met webloggen nadert de vijf jaar.  Een indrukwekkende vijf jaar. ‘In den beginne’ leek het webloggen meer op een chatroom, iedereen babbelde maar met elkaar door, vaak tot diep in de nacht.

De zwaksten vielen al snel af, maar de ‘Die-Hards’ bleven. Ze lieten me niet los. Zij allen kenden op hun manier pijn, en dat bindt mensen, zo merkte Peetje vanmiddag op. Ze is wijs , ze heeft voldoende meegemaakt om zo’n uitspraak te mogen, maar ook te kunnen doen.

Maar ja, je bent er mooi klaar mee.

Voor zover het me lukt begin ik mijn dag met een virtuele bak koffie bij Palissa, en neem mijn vaste weblogmaatjes vervolgens mee door mijn dag. Ik herken hen in de dagelijkse dingen die ik ontmoet, ik waak over hen als ik de slaap niet kan vatten.

Mijn ontmoetingen met een Betty, een MikMak, een Peetje hebben me volledig ingepakt. Het zijn de mooiste mensen die je je maar kunt voorstellen. Op natuurlijke wijze gefilterd, puur door het feit dat je met elkaar communiceert via internet.

Nu, na vijf jaar opzettelijk en nadrukkelijk afstand te hebben gehouden, wil ik ze allemaal wel eens ontmoeten. Zij, die vijf jaar bij me bleven.

Zij, die uiteindelijk dit weblog maakten tot wat het nu is…

Mevrouw Mijn Vrouw had in al haar wijsheid besloten mij een welnessweekend te gunnen in het verre Boekelo. Héérlijk even weg van alles en lekker in je blote kont naar je eigen zweetdruppels kijken die vanaf je voorhoofd tussen je voeten plensen. Daarna even piemeltje krimpen in zo’n koud bad en dan alles weer overnieuw.

In feite heb ik er het geduld niet voor, dat zitten in stoombaden en hete sauna’s duurt me te lang , er gebeurt niets om je heen, zie je. En na 240 lange kilometers rijden is de gesprekstof onderling ook al beperkt geworden tot : ‘Lekker hoor, mooi hier, heerlijk, vaker doen, en waar denk je aan..? ‘ 

Maar de middag vooraf in Enschede was inspirerend, zoals de foto’s tonen. Ik dacht dat het een saai gebeuren zou zijn, maar mooi niet. Enschede is heel gezellig, en mooi, en trots op haar erfgoed. Fiere, mooie gebouwen sieren de horizon.

Enschede is de stad van Peetje, ook één van m’n weblogmaatjes van het eerste uur. Ik wilde hier niet weggaan alvorens haar bezocht te hebben.

De ontmoeting voelde goed, alsof we dagelijkse vrienden waren. De schoonheid van Peetje blijkt fotografisch moeilijk vast te leggen, ze is nóg mooiere irl. Een uitdaging dus… Vriend Marco blijkt een boeiend gesprekspartner, een echte inspirator en dochter Nicky is het heerlijke product van deze twee: volop babbelend, vrolijk, bijdehand en bijzonder handig met de camera. Ik zou haar zó mee willen nemen.

Ik word steeds blijer over mijn besluit dit jaar na vier jaar afstand houden mijn webmaatjes eens te gaan ontmoeten. Het doet me méér dan goed.

Dikke kus voor Peetje en een stevige schouderklop voor Marco, die na zoveel keiharde tegenslagen nog zó postief in het leven staan…

We zien elkaar weer..?