Aad Meijer

Vanavond moest ik de Voorleesfinale tussen de brugklassertjes van de middelbare scholen verslaan. Hoewel je het zou denken, werd het allerminst een saaie bedoening. Goed voorlezen is écht een kunst en het gaf mij de kans prachtige portretten van de jonge deelnemers te maken.

Voor sommigen was de gouden voorleestroon echter nét iets te hoog…

Vandaag een post speciaal voor één vaste bezoekster van dit Weblog : 10eke. Zij attendeerde mij als hoedenmaakster op de hoedjesexpo in het Roosendaalse Parrotia.

Ik moet zeggen 10eke, het zag er niet uit. Ik vind dit geen wijze van het juist tentoonstellen van hoofddeksels. Parrotio moet zich schamen, want ieder hoofddekseltje aspart bekeken waren ze allemaal de moeite van een bezoek waard.

Hulde aan de ontwerpsters dus. Zelfs m’n foto’s ervan zien er niet uit. Je zou er je pet van over je kop trekken.

Vandaag geen normale post.

Terwijl ik voortvarend bezig was met het herfotograferen van situaties rond 1900 aan de hand van oude foto’s, raakte ik enigszins verward door een merkwaardig bericht.

In feite kwam het erop neer dat een vrouw in 2005, die na beroofd te zijn van haar tas, de dieven achteruit achterna reed. De gladjanussen vielen, en ze reed er daardoor één dood. Heb ik het mis, moet je me corrigeren.

Vervolgens heeft deze vrouw al drie jaar ( lees 3 ! ) ondergedoken moeten leven uit angst voor wraakacties. Nogmaals : drie jaar.

Vandaag is deze in nood verkerende vrouw door tien (!) agenten opgepakt om terecht te staan voor haar daad.

Ik walg hiervan. Is dit nu Nederland..? Ja, dit is Nederland. Het land waar ook al het spaarvarken wordt verbannen, lees ik. Ook al zoiets mafs.

Vandaag wil ik geen foto-post, maar wel jullie mening. Of word ik in m’n eentje gek..?

Vandaag moest ik voor BN/DeStem-PZC een serie portretten van mensen in de bouw maken. Op hun werkplek, en wel in Zeeland. Nu zal ik jullie niet blijven lastig vallen met euforisch schrijfwerk over het landschap van deze provincie, maar het plaatje van deze ‘schapenboom’ in een ijle ochtendmist die de gouden zonnestralen nog nèt tot vanille weet te kleuren wil ik jullie niet onthouden.

Ik moest er lang voor rijden, van plaats naar bouwplaats. Klimmen in oude kerken en hoog op steigers, maar ik ontmoette er weer leuke, boeiende mensen. De serie komt niet hier, maar wél in de PZC. Ik zou er zelf zowaar een abonnement voor nemen..

Dames en heren, appels en peren.

Mochten jullie je afvragen hoe het komt dat deze warrige weblogger zo vlot in z’n talen is dan komt dat waarschijnlijk omdat er iemand hier in huis steevast ‘lijstjes’ op de deur van de natte hoek plakt.

Ik kan er wel van af kijken, maar rechts zie ik een toiletpot, achter mij een saaie douchestang, links een tegelwandje dat ik ‘toen’ mooi vond, maar nu allang niet meer. Kijk ik omhoog dan zie ik een plafondje dat weliswaar keurig gewit is door mijzelve, maar ook weinig boeit. Kijk ik tenslotte naar beneden dan is het uitzicht dermate lullig dat ik dus maar weer vooruit kijk, en daar staan ze: de rijtjes.

Het wisselt gelukkig wel, dat moet gezegd. Intussen kan ik al lezend alle hoeken en gaten van mijn lichaam blind zepend vinden, en kan ik dit jaar met een gerust hart naar Frankrijk.

Ik dacht na mijn schooltijd de rijtjes voorgoed achter mij te hebben gelaten, maar nee, ze achtervolgen me nog steeds tot in een van de ruimtes waarin ik me volledig bloot geef.

Het is net als met Duits : je weet van te voren dat je je rijtjes gaat vergeten, maar het gezicht van je Duitse leraar…

Dát vergeet je nóóit…

Wie heeft er Hyves..? Ik.

Maar waarom eigenlijk ? Ik heb Hyves maar doe er eigenlijk niets mee. Nou.., niets… Ik krijg steeds vaker mailtjes van mensen die mij als vriend willen. En dat moet ik dan accepteren.

Maar waarom hebben ze nooit irl aan mij gevraagd of ik hun vriendje wilde zijn ? Dan was het leven toch veel mooier geweest..?

Ik verneem ook zelden meer iets nadat ik ze geaccepteerd heb. Daardoor komt het denk ik dat ik me steeds meer een kauwgomplaatje voel dat verzameld wordt voor in een album of zo.

Mijn giechel op je Hyves-pagina is er weer een méér. Een reden om tegen je vriendin te zeggen : ‘Heb jij Aad al ? Ik heb em zelfs dubbel geloof ik… Ruilen..?

Heb jij mij nog niet..?

Ik ben nog wel zo makkelijk te krijgen..!

Hou tijdens het fotograferen áltijd je naaste omgeving in de gaten…

Toen internet in opkomst kwam was ik er als de kippen bij. Ik herinner me de paginagrote advertentie waarmee ‘Het Net’ geïntroduceerd werd in Nederland. Je kon er weliswaar het World Wide Net niet mee op, je bleef binnen Nederlands’ grenzen. Maakte niet uit. Ik wilde surfen, al ging dat via de telefoonlijn rétetraag.

Al gauw wilde ik over de grenzen koekeloeren, en dat kon via ‘Gateway to Internet’. Ook daar betaalde je voor, maar je kwám nog eens ergens..!

Destijds werkte ik bij het regionale dagblad waar – meen ik-  Dick Ahles aan het roer stond. Het bleek een man met visie, hij was het die vond dat iedere werknemer beschikking over internet moest hebben ( als ik het goed heb ).  Dit tot afgrijzen van mijn leidinggevende, die drommels goed wist dat van de zes schermen die om mij heen stonden, er altijd wel ééntje aan het surfen was…

Natuurlijk wilde ik ook ditmaal méér : interactie! Ik zocht en vond web-log.nl, daar kon je gratis een weblog starten en een wereld ging open. Daar ontmoette ik virtueel andere webloggers, met namen als Palisa, Madd, Esjuh, Xandra en Mevrouw MikMak.

De laatste twee waren toen al bijzonder; niet alleen fleurden zij dagelijks mijn toch al doorsnee-kleurige dagen op, ze konden ook nog eens waanzinnig goed fotograferen. Het werden virtuele boezemvriendinnen, en zij inspireerden mij dermate dat ik doorging met bloggen, web-log.nl verliet en een eigen domein startte, want  alweer wilde ik meer. Het werd d’Alledaagse, een lekker lopend weblog gevuld met allerlei van wat het WWW bood.

D’Alledaagse stopte ermee toen ik inzag dat zij zichzelf niet meer kon overtreffen, en startte ‘aadmeijer.com’. Gewoon lekker babbelen over fotografie en alles daaromheen, kijken naar elkaars werk. Het voormalige bezoek dat beloofde te blijven komt niet meer, maar ik waardeer dés te meer de bezoekers die ik wél mag ontvangen.

Xandra en Mevrouw MikMak zijn er nog steeds, zij inspireerden mij, verloren mij niet uit het oog. Beiden zullen zij niet blij zijn dat ik ze vernoem, en ik vrees dat ze geen tijd zullen vinden om te schrijven over hún inspirators.

Maar ja, het gAad zoals het gAad…

Dit verhaal van mijn inspirator Henk de Hooge staat vandaag te lezen bij Dutch Cowboys :

Inmiddels loopt het door Evert-Jan Koning (EJ) gestarte initiatief “Wie inspireerde mij om te bloggen” al een aantal weken. Volgens mij heb ik inmiddels twee uitnodigingen gekregen, de eerste dus van EJ en later nog een van Jim (Stolze). Ik moet zelf even terug in de tijd omdat bloggen en Dutchcowboys twee verschillende tijdslijnen hebben. Beide zijn wel gestart in mijn tijd bij Concepts ICT/ WestBrabantNet rond 2000/2001. Het waren Jan-Pierre Joos, Hans Tebbens (al 6 jaar samen succesvol met HiFi.nl) en vooral Erik Jansen (volgens mij nu Free Record shop) die bloggen onder de aandacht brachten. DutchCowboys ontstond als brand om creatieven vanuit verschillende disciplines bij elkaar te brengen. Ons gevoel was dat bloggers de nieuwe heroes zouden worden van het internet. Vrijwel alle ideeën en initiatieven zijn om meerdere redenen toen allen in de prullenbak verdwenen. Jaren later, op 24 februari 2004, verscheen de eerste posting op de vernieuwde en zelf ontwikkelde blogsoftware (door BJ) onder inspiratie van Aad Meijer. Deze graficus, uitstekend fotograaf en misschien wel een van de allerbeste cartoonisten van Europa, al zal hij dit wel tegenspreken, was in ieder geval de aanleiding om weer te gaan posten. Ik had toen net een periode waarin we een 14-tal voetbalsites in de lucht hielden afgesloten. Bloggen is voor mijzelf als fenomeen een inspiratie geweest om zelf dingen te blijven publiceren. Al kort na de lancering sloot Paul aan en is er nooit meer een dag geweest dat we niets publiceerden. Inspirators uit de de eerste jaren waren Marco Derksen, Frank Jansen en Frank Meeuwsen. Degene die mij echter heeft geleerd te leren uitgeven is, voormalig uitgever en o.a. directeur bij VNU en Wegener, Dick Ahles geweest. Onder inspiratie van hem hebben we concepten voor Radio, lokale en regionale Televisie, bladen en Internet ontwikkeld en uitgegeven. Ik zou daarom graag Aad Meyer en Dick Ahles en willen vragen wie hen inspireerde om te bloggen. Verder wil ik graag Bas van den Beld uitnodigen wie zijn inspiratie was.

Natuurlijk ga ik op deze uitnodiging in. Mijn antwoord zal ik tevens hier plaatsen…

Eef Nauta is ook voormalig student van de academie. Kan het niet laten de maandelijkse ‘dubbel’ te scoren op dit weblog. Reken maar dat we meer van em gaan zien..!