Aad Meijer

Na m’n post over ludieke lessen op de basisscholen is er nogal wat losgekomen. Waarom junioren, en geen senioren ? Waarom kan ik niet eens met je mee ? Mag ik je model zijn ? Kan ik eens studio-assistent zijn ? Wil je mij m’n camera eens uitleggen ? Waarom zien m’n foto’s er anders uit als toen ik ze maakte ? Welk materiaal moet ik kopen ?

Ik heb jullie persoonlijk allemaal geantwoord, maar besef dat ook ik de wijsheid niet in pacht heb. Wellicht moeten we met z’n allen eens een weekendje doorbrengen op een interessante plek, dan kunnen we er met elkaar over praten. Kijken naar elkaars werk.

Wie lijkt het wat..?

Niemand vraagt er deze keer om, maar tóch wederom een maandthema : Lente !

Maak het jezelf niet te makkelijk, lente is méér dan een knolletje in het gras. Denk erover na, en vergaap je aan de schoonheid om je heen, gedurende deze maand.

Toon ons je kunsten..!

Zo.  Morgen zondag.

Eerst nixen, en dan lekker daarvan uitrusten… ;P

Fotovriend Dennis mailde deze foto. Hij heeft em gemaakt, maar weet er niet goed raad mee.

Hij vraagt zich af of dit wel een portret genoemd mag worden, zelf heeft-ie z’n twijfels.

Aan jullie dus de vraag : is dit een portret, zo ja waarom, en zo nee waarom niet..? Je hoeft geen fotograaf te zijn om hierop een antwoord te geven. Het gaat om het gevoel.

Ik heb mijn antwoord reeds gegeven aan Dennis, maar wellicht zit ik er helemaal naast.

Dusssss.., wat vinden jullie..?

Nou-nou-nou..?

Een fotograaf die midden in het alledaagse leven wil staan moet domweg zeven-en-eenhalve dag in de week werken. Mij hoor je er niet over klagen. Immers, veel belangwekkende dingen gebeuren nu eenmaal in het weekend, of de vijf korte dagen daartussenin.

Vandaag een ontmoeting van in Nederland wonende Schotten. Lieve mensen, blije mensen. Blij dat ze met elkaar hun volksdansen konden uitvoeren. Zo zie je maar dat als je alle in Nederland wonende bevolkingsgroepen gewoon de kans geeft met elkaar ‘hun’ dingen te doen, dat zoiets tot gezamenlijk geluk kan leiden.

Het onderwerp verleidde mij tot een ‘duurflits’ . Mijn sluitertijd op ¼” gezet, en de flits door haar snelheid het beeld laten bevriezen.

Je ziet dat de dansinstructrice en de muziek scherp zijn, omdat ze amper bewegen. De dansende Schotten stralen nu meer dynamiek uit door hun beweging.

Rok around the clock hier..!

Wat een merkwaardige dag…

Een veel te jong gestorven vriendin begeleidt naar de plek waarvan ieder zich afvraagt of-ie wel bestaat. Een kanjer van een man achterlatend.

Daarna een interview en vervolgens naar m’n voormalige collega’s : de Bende van Vier. Na dertig jaar lief en leed op de werkvloer te hebben geleden willen we dat het contact blijft, en dus drinken we elke laatste vrijdag van de maand vele pinten met elkaar in ons stamcafé.

Vervolgens naar de risicowedstrijd RBC – ADO Den Haag. Het stadion was drooggelegd ( behalve de perskamer, gniffel ) en dik ingepakte ME all over the place. Ik mocht ook niks van alles wat ik anders wel doe, in het stadion. Maakt allemaal niet uit, ik maakte m’n plAadje toch wel.

Het gekste openbaarde zich in de derde helft. Naborrelend ontmoette ik de vrouw van Bram Visser, al jaren de beste portretfotograaf van Europa. Ik heb vele werken van hem in mijn bezit.

Bram heeft nog nooit iemand in zijn studio toegelaten, terwijl-ie werkte. Heeft nog nooit een studio-assistent nodig gehad, deed altijd alles alleen. Maar ja, ik wil wél zijn stokje overnemen, als-ie stopt.

Zijn vrouw geeft me geen kans, maar al pratend met de meastro zelf, die mijn werk inmiddels kent, sluit hij tot slot mij in zijn armen. Zijn sessies doen we voortaan samen.

Mag ik nu gek worden ? Mag ik vannacht wakker liggen ?

Deze dag wil ik niet afsluiten, maar ja.., jullie slapen allemaal…