Aad Meijer

Het is toch allemaal wel héél verleidelijk hoor, aanstaande zondag lekker gratis treinen alleen op vertoon van ‘De Pianoman’, het Boekenweekgeschenk..?

Ik fantaseer erover. Zal ik het doen ? Waar zal ik heengaan ? Natuurlijk een héél eind, en dan ook weer een heel eind terug. Deze week heb ik de NS nog schriftelijk de suggestie gedaan wat je als fotograaf niet met een simpel lijkende treinreis kunt doen, en dit is een uitgelezen kans daarmee eens aan de slag te gaan.

Een dag treinen in Nederland voor een eenvoudig bedrag…

Te gek eigenlijk..!

Paul Aelen heeft ons de weg gewezen met het storm-plaatje gemaakt met z’n mobieltje. Momenteel is het een ware Waaibomendag in Nederland. Als we nu eens met z’n allen afspreken daarvan gewoon een plaatje te maken, een plaatje van de storm bij jou..!

Tenslotte woedt er windkracht tien, daar moet toch iets van te zien zijn..?

Doe mee, en stuur je foto naar weblog@aadmeijer.nl .

Prijzen ? Wie weet win je een heuse storm in een glas water, of wellicht een windstoot. We zien wel. Nooit weg, toch..?

Succes..!

‘Lentefoto met mijn telefoon geschoten: Storm op mijn favorietje Waalstrandje in de Ooijpolder.’

‘…Heb mijn hart aan Afrika en de mensen daar verloren. Is niet de laatste keer dat ik daar was Ik doe er nog een foto bij van het babietje 12 uur oud. Ik kwam toevallig langs op de compound omdat ik mijn blouse de vorige dag had laten liggen toen ik mijn 15jarige schoolmeisje bezocht aldaar. De kinderen stormden op de jeep af waar ik in zat ” Mama Afrika! It’s a babyBoy!!”
Toen werd ik uitgenodigd voor de Namegiving een week later .. Zo vreselijk bijzonder… ‘

Het zat er al een tijdje, dat dikke zakje onder m’n linkeroog. Ik maar denken dat daar m’n verdrietjes inzaten. Zo van één keer goed janken en wég zakje. Mooi niet.

Resoluut verwees Mevrouw Mijn Vrouw me met gestrekte wijsvinger naar de huisarts, het moest maar eens klaar zijn met dat zakje. Zie je em zitten op de foto..?

M’n dokter is altijd aardig tegen me, we zijn even oud, zeg maar een soort maatjes in de strijd die ‘leven’ heet.

Toen ik over de klacht van Mevrouw Mijn Vrouw begon, keek hij eens fronsend naar m’n linkeroog, dan naar m’n rechteroog, dan naar de bovenleden, weer terug en glimlachte met een soort van ingetogen genoegen : ‘gevalletje plastisch chirurg..!’

Tis nie waar…

Ja hoor, hij meende het. Er zit wat vet daar, alsook een beetje onder m’n andere oog.

Voor iedereen die intussen rollebollend van de lach van zijn of haar zetel is gegleden: jawel, volgende week donderdag krijg ik m’n intakegesprek al. Dus nu ik toch in de herverbouwing ga, wellicht kan ik enige suggesties voor andere renovaties meenemen..?

Barst maar los hoor..!