Aad Meijer

‘Vandaag is Roos’ had ook wel de titel van deze post te kunnen zijn. De terras-shoot die ik vanmiddag moest doen was al twee weken geleden gepland, dus voor hetzelfde geld had het vandaag guur en koud kunnen zijn.

Jullie kennen Roos ? Tuurlijk, Roos is vaste bezoekster van dit weblog en is een kanjer van een model. Zij deinst er niet voor terug om in de vrieskou gehuld in niks met noppen breeduit lachend te poseren.

Maar het weer zat mee en Roos zag er stralend uit in haar roodgebloemde niemandalletje en met de zonnehoed op haar bol. De sessie zelf was snel gepiept.

Vraagje voor de Roosendalers onder jullie : waar hebben wij vanmiddag gewerkt..?

Vanavond ging ik Jean-Marie Pfaff ontmoeten. Het verhaal dat ik zou schrijven, en de portretten moeten mee in een blad dat morgen ( vrijdag ) haar deadline kent, dus ik moet een nachtje doorzitten hier aan m’n scherm.

De afgelopen drie uur hebben mij dichter gebracht bij een man, die meer is dan zomaar een wereldster als keeper, als sportman. Jean-Marie blijkt een levenskunstenaar, een goeroe die je de weg wijst als je op zoek bent naar het doel dat je in je dromen wilt bereiken.

Hij wees me op de verantwoordelijkheid die ik heb als fotograaf en schrijver op de jeugd. Door mijn werk moet ik hen inspireren om te willen doen wat ik nu doe. Het houdt hen van de straat, dezelfde straat die zoveel gevaren in zich herbergt waar juist diezelfde jeugd zo gevoelig voor kan zijn.

‘Doe je best, wees een voorbeeld’. Dat waren de woorden die hij tenslotte ten afscheid sprak.

Het afscheid is niet voor lang. Ik ben welkom bij hem in Brasschaat, er valt nog veel te bepraten, veel te beleven dus ook.

Jean-Marie voelt als een vriend, een oprecht en eerlijk mens dat een hoeveelheid normen in z’n rechterzak draagt, evenzoveel waarden in z’n linker, en oprechtheid in z’n borstzakje, op z’n hart.

Het is nu nacht, ik open vermoeid in Word een blanco document : ‘Jean-Marie Pfaff’…