Aad Meijer

Ik ben gek op reclame en commercials. Vaste bezoekers weten het. Het zal een beroepstik zijn, waar tot voor kort mee te leven viel.

Maar nu ? Nu zingt er om de haverklap en vooral veel te vaak een Mexicaans bandje het volgende liedje :

‘If you’re ghappy and you know it clap your hands,

if you’re ghappy and you know it clap your hands,

gloegloegloegloe ( dan zingt-ie onder water, de maf…) gloegloe‘ etc…

Nu voel ik me ‘ghappy’, want eindelijk is vandaag na tweeëneenhalve maand m’n uitkering gestort, dus kunnen we weer wat. Laat Pasen maar komen..!

Maar goed, ik voel me dus ‘ghappy’ en ik klap, en ik klap, en ik klap. Kortom, ik klap me het Lazerus. Maar blijer wordt ik er niet van. Jij wel..?

Op de website van de schuldige ( Center Parcs ) staat dat je een weekendje kunt winnen als je zelf een klap-filmpje maakt.

Hou eens op zeg, ik heb nu al lamme armen…

Dagen zoals deze worden gekenmerkt door een weertype dat me bijzonder aanstaat. Jagende wolkenluchten, dan weer duister, dan weer fel verlicht door een laagstaande zon. Je kunt  op één en dezelfde plek blijven wachten om plaatjes van verschillende sfeer te maken. Het onderwerp verandert niet, echter het licht en de stemming verandert soms van minuut tot minuut.

Ik had het druk, maar stak toch vanuit België het landschap in om weer in Roosendaal te geraken. Een grenspaal langs een paadje vertelde mij dat ik ‘warm’ was, bijna thuis. Even een momentje om te fotograferen, zo’n grenspaal is altijd een monumentje voor mijn gevoel. Hoe lang is het eigenlijk geleden dat hier eenvoudige mensen werden neergeknald omdat ze simpelweg boter smokkelden..?

Terwijl de hagel in m’n nek stuitert krijg ik het maar niet voor elkaar om de foto te maken met welke ik thuis wil komen. Ik besluit de plek te onthouden om nog eens terug te komen. Eenmaal in de auto terug zie ik door m’n zijraampje het beeld dat ik eigenlijk zocht…

En zo kwam het allemaal weer goed.