Aad Meijer

Pasen viel voor mij keihard. Onverwacht.

Ik wilde m’n moeder bij me hebben, terwijl ik moest werken, terwijl ik wist dat m’n vader er niet bij zou zou zijn zoals in voorgaande jaren. Terwijl ik wist dat de vaste bezoekers die m’n blootheden van d’Alledaagse in m’n nieuwe weblog misten gewoon wegbleven, het zou hun een worst zijn hoe het mij en m’n gezin zou vergaan. Over hypocrisie spreken we hier niet. Nooit.

Mijn punt heb ik vandaag gezet. Ik genoot van kinderen die ademloos keken naar helden als Bob de Bouwer, Totaly Spies, Zandkasteel en wat die meer zij.

Ik genoot van hun ouders, die volop genoten van de reacties van hun kinderen. Feesten doe je met z’n allen, jong en oud.

Roosendaal staat veel moois te wachten, als zij de traditie van regelmatige samenkomst voortzet.

En ik ?

Ik zal erbij zijn..!

Toch nog deze post om in de opperste Paas-stemming te komen.

Vanmiddag liepen Mevrouw Mijn Vrouw en ik in winkelcentrum de Roselaar en aanschouwden dit gebeuren.

Links loopt een Paashaas die denkt dat hij de echte is en rechts loopt een Paasei en zij denkt dat zij een echt ei is.

Het laatste laten we gemakkelijkheidshalve in het midden. Het gaat om het meiske in het bleekroze jasje dat naar de Paashaas rent en em overtuigd aanwijst naar haar moeder: “Kijk Mam, hij is de echte niet. Hij is een vént ! ”

Ik wens jullie een vrolijk Pasen, en zoals een tiental goedbedoelenden mij al toevoegden : “Eet niet teveel eieren…”

Vrijgezellenfeestjes. De meningen zijn verdeeld, maar zij getuigen onmiskenbaar van de creativiteit van de vrienden en vriendinnen van de aanstaande bruid en bruidegom.

Dit clubje viel mij op. Het waren geen gierende gillers, maar gewoon een stel vriendinnen die genoten van een spontane gezamenlijke gezelligheid. Een plAadje waard dus.

De bruid met het gouden kroontje heet Debbie. Zij gaat de weg van ogenschijnlijk geluk, maar tevens een geluk waar je dagelijks voor moet knokken.

Want liefde is lastig, lieve Debbie…

Ik vond het een gedurfd initiatief, concludeerde ik toen ik een viertal weken geleden de organisatoren van dit muziekspektakel sprak. Een knoepert van een tent op de Oude Markt. Gekende artiesten als Van Velsen, Leaf, Do en noem maar op. Drie dagen muziek tijdens Pasen. Féésten met z’n allen.

Ik was gewend aan muziek buiten, in de Roosendaalse zon, met een koele pint. Maar vanavond bleek dat het ook binnen kan, in een tent met 2500 man.

De lachende derde vanavond is deze man, de verkoper van de consumptiebonnen. Van drugs merk je tijdens dit feest niets, maar drank en muziek lijken een innig verbond aangegaan te hebben.

Buiten sneeuwt het, binnen is het warm.

Maar ook hier blijkt weer: als je niets durft, gebeurt er niets. Roosendaal gaat uit haar dak door de ondernemingslust van een tiental mensen die hun nek uit durfden steken.

Roosendaal kent een nieuw feest, zoals er nog nooit een is geweest…