Aad Meijer

Liekes Zingen in Roosendaal.

Het lijkt simpel, eenvoudig, en wellicht is dat ook zo. Gewoon twee keer per jaar samenkomen en onder begeleiding van een pianist en accordeonist gewoon gezellige liedjes zingen. Veel sfeer, keuvelen, samen een glaasje drinken.

Iets voor ouderen ? Je zou het denken. Maar tussen de rijen door ontwaarde ik best veel generatiegenoten. Zij hadden het duidelijk naar hun zin, en ik eerlijk gezegd ook. Hoezeer ik ook met regelmaat popconcerten bezoek en daar volop uit m’n dak kan gaan, zo geniet ik van een ontwapenende samenzang als bij het Roosendaalse ‘Liekes Zingen’…

Met respect maakte ik dit portret van de stokoude vrouw die geen tekstboekje nodig had om mee te zingen, en onderwijl met krachtige hand haar donkere Leffe in bedwang hield.

Oud worden doe je zo… ( hoop ik ).

Toegegeven : door het harde werken om een bestaan in de fotografie en schrijverij te verwerven en de vele tegenslagen die je dan weg te slikken krijgt was de emotionele veerkracht bij mij een beetje tanende. Het alarmeerde fotovriend Dennis en z’n vrouw Wil. Zij zochten vandaag Mevrouw Mijn Vrouw en mij vanuit Almere op om eens lekker bij te beppen. Het deed me goed, méér dan goed.

Natuurlijk togen we naar het Heilige Der Heiligen : m’n studio die nu nog ingesloten tussen bouwhekken staat. Daarna de gezelligste plek van Roosendaal : de Oude Markt, de rAadskelder, het terras waar het zo goed toeven is. Dagen als deze gaan te snel, zéker als je ‘s avonds nog moet werken, zoals ik.

Fantastisch is het om Fotovrienden te mogen hebben, hun namen zouden hier rechts in gouden letters moeten staan…