Kaaps Viooltje
• woensdag, april 2nd, 2008
Ik ben een verhaal aan het bouwen over de Zuid-Afrikaanse schrijfster Jacqueline Jonas, alias Kaaps Viooltje.
Het zal het meest aangrijpende verhaal worden dat ik tot nu toe gepubliceerd heb. Vaak hebben we plezier tijdens onze gesprekken, maar vaak ook vallen er pijnlijke stiltes…
Haar verhaal is ook niet makkelijk om te vertellen, haar jeugd is doorweven met pijn en verdriet, als ware het een verhullende doek van prikkeldraad. Het brengt je terug naar de tijd van de Apartheid, de tijd van vóór de Townships.
Het zet je ook met beide benen in het heden. In het hedendaagse Kaapstad waar de kinderverkrachtingen hand over hand toenemen, een moordend HIV-virus achterlatend.
Ik schrijf haar verhaal neer, twijfel, schrijf en herschrijf.
Jacqueline heeft nu een stuk grond buiten Kaapstad waar ze een opvangcentrum voor deze kinderen wil bouwen. Met een kinderboerderij. Met een zwembad. Met alles wat deze kapotgemaakte jonge wezentjes maar een béétje kan helpen.
Ze richtte de Stichting Table Mountain op, ik zal er binnenkort wel eens op terugkomen. Voorlopig moet ik haar verhaal nog vast zien te leggen, in beeld en schrift.
Jacqueline voelt als een maatje, ik zal haar niet in die moeilijk strijd alleen laten. Sommige ontmoetingen zijn niet toevallig meer te noemen…
Ik ben een verhaal aan het bouwen over de Zuid-Afrikaanse schrijfster Jacqueline Jonas, alias Kaaps Viooltje.
Het zal het meest aangrijpende verhaal worden dat ik tot nu toe gepubliceerd heb. Vaak hebben we plezier tijdens onze gesprekken, maar vaak ook vallen er pijnlijke stiltes…
Haar verhaal is ook niet makkelijk om te vertellen, haar jeugd is doorweven met pijn en verdriet, als ware het een verhullende doek van prikkeldraad. Het brengt je terug naar de tijd van de Apartheid, de tijd van vóór de Townships.
Het zet je ook met beide benen in het heden. In het hedendaagse Kaapstad waar de kinderverkrachtingen hand over hand toenemen, een moordend HIV-virus achterlatend.
Ik schrijf haar verhaal neer, twijfel, schrijf en herschrijf.
Jacqueline heeft nu een stuk grond buiten Kaapstad waar ze een opvangcentrum voor deze kinderen wil bouwen. Met een kinderboerderij. Met een zwembad. Met alles wat deze kapotgemaakte jonge wezentjes maar een béétje kan helpen.
Ze richtte de Stichting Table Mountain op, ik zal er binnenkort wel eens op terugkomen. Voorlopig moet ik haar verhaal nog vast zien te leggen, in beeld en schrift.
Jacqueline voelt als een maatje, ik zal haar niet in die moeilijk strijd alleen laten. Sommige ontmoetingen zijn niet toevallig meer te noemen…
