Cut by Cosmo
• vrijdag, april 11th, 2008
Wat een raar jargon heeft dat kappersgilde eigenlijk, bedacht ik me vanmiddag terwijl ik m’n eigen onscherpe tronie in de kapspiegel zat te bekijken. Zwarte doek om, kopje vanillethee en wáár is waar : je bent daar koning als klant.
Blond kapstertje Lisanne schrijft op hoe je het hebben wil ( ik wees een plaatje in een boek aan ) en vermeldde ook nog even aan haar dat ik naaigaren op m’n bol heb staan. Lastig dus, niets mee te beginnen.
Jij wilt je haar er af, maar zij gaat het ‘bij’-knippen. Nou ja, owkee dan…
Het knippen gaat gemoedelijk, bijna gezellig. Dan wordt ze ondeugend want ze vraagt aan mij ( mij! ) : ‘Mag ik je wenkbrauwtjes meenemen ?’
Uh..?
Ze wordt overmoedig, zo komt mij over en ze vervolgt : ‘En zal ik je oortjes ook maar meenemen ?’
Meenemen ? Meenemen..? Waarnaartoe..?
Ze neemt niets mee, ze haalt wat Catweazleharen bij me weg. Knip-knip foetsie.
Meer wil ze niet van me meenemen, jammer hoor…
Als je je pasje eenmaal door de gleuf hebt getrokken zegt ze ‘nog een kadootje voor je te hebben’. Goh, wat leuk! Ik krijg graag dingen, al kan ik er vaak niets mee. Maar dat maakt niet uit : hebben is hebben.
Ze stopt een flesje in m’n hand. ‘Voor m’n haar ?’, vraag ik vrolijk. ‘Nee, het is likeur hoor…’ antwoord ze verlegen.
Goed dat ze het zegt, want ik had gegarandeerd bij het eerste uitje het flesje over m’n haardos(je) leeggekapt.
Beleefd helpt ze me in m’n jas, houdt de deur voor me open. Je begrijpt gewoon niet dat zoiets liefs uit een krengig pubermeisje kan groeien zeg…
Goedgehumeurd ga ik op weg naar m’n volgende klus.
Lékker hoor, gewoon even cutten bij Cosmo..!
Wat een raar jargon heeft dat kappersgilde eigenlijk, bedacht ik me vanmiddag terwijl ik m’n eigen onscherpe tronie in de kapspiegel zat te bekijken. Zwarte doek om, kopje vanillethee en wáár is waar : je bent daar koning als klant.
Blond kapstertje Lisanne schrijft op hoe je het hebben wil ( ik wees een plaatje in een boek aan ) en vermeldde ook nog even aan haar dat ik naaigaren op m’n bol heb staan. Lastig dus, niets mee te beginnen.
Jij wilt je haar er af, maar zij gaat het ‘bij’-knippen. Nou ja, owkee dan…
Het knippen gaat gemoedelijk, bijna gezellig. Dan wordt ze ondeugend want ze vraagt aan mij ( mij! ) : ‘Mag ik je wenkbrauwtjes meenemen ?’
Uh..?
Ze wordt overmoedig, zo komt mij over en ze vervolgt : ‘En zal ik je oortjes ook maar meenemen ?’
Meenemen ? Meenemen..? Waarnaartoe..?
Ze neemt niets mee, ze haalt wat Catweazleharen bij me weg. Knip-knip foetsie.
Meer wil ze niet van me meenemen, jammer hoor…
Als je je pasje eenmaal door de gleuf hebt getrokken zegt ze ‘nog een kadootje voor je te hebben’. Goh, wat leuk! Ik krijg graag dingen, al kan ik er vaak niets mee. Maar dat maakt niet uit : hebben is hebben.
Ze stopt een flesje in m’n hand. ‘Voor m’n haar ?’, vraag ik vrolijk. ‘Nee, het is likeur hoor…’ antwoord ze verlegen.
Goed dat ze het zegt, want ik had gegarandeerd bij het eerste uitje het flesje over m’n haardos(je) leeggekapt.
Beleefd helpt ze me in m’n jas, houdt de deur voor me open. Je begrijpt gewoon niet dat zoiets liefs uit een krengig pubermeisje kan groeien zeg…
Goedgehumeurd ga ik op weg naar m’n volgende klus.
Lékker hoor, gewoon even cutten bij Cosmo..!
