Archief voor april 19th, 2008
Wéér twee vingertjes
• zaterdag, april 19th, 2008
Vanavond ging ik een Kickboksgala fotograferen.
Ik begreep het allemaal niet wat deze sport betreft. Eerst elkaar verrot slaan en schoppen en dan na de gong als vrienden in elkaars armen vallen ? Ik had er zo m’n gedachten over…
Vaste Commenter en Fotovriend Dennis kickbokst ook, en om hem beter te begrijpen bleef ik een poosje aan de rand van de ring hangen. Dat was allerminst lastig : de pers wordt door deze organisatie als VIP behandeld, en ik zat bij de rondemissen aan het tafeltje. ( Geen knieën over elkaar meiden, dan krijg je rode vlekken…)
Ik bleef kijken. Naar de vervaarlijke blikken, de woede in de pupillen. Naar het snot dat uit de neuzen werd geslagen, het speeksel uit de mond dat in het rond spatte…
Schreeuw-instructies van drie man in de hoek : “lowkick, lowkick, lever, lever, léver, twee,twee, drie, middendoor, dekking, dekking, dek dan toch, niet maaien, niet maaien etc. etc. etc…”
De show eromheen is prachtig. De opkomst der gladiatoren, de felicitaties en dankjes naar elkaar als de strijd is gestreden.
Maar daartussen..? Nee, uiteraard is dit goed voor de mensen met teveel agressie in zich om in het dagelijks leven kwijt te kunnen raken, en het leert je uitdelen, maar ook incasseren. Het sportelement is aanwezig, en lekker te fotograferen, moet ik zeggen.
Ik stap echter die ring niet in…
En tussen het publiek ? Alwéér zo’n snotjong dat een peace-teken maakte zogauw ik em wilde fotograferen.
Ik maak van deze twee vingertjes het thema voor de maand mei. Fotografeer dit gebaar op originele wijze, en stuur je plaatje in.
Succes alvast..!
Vanavond ging ik een Kickboksgala fotograferen.
Ik begreep het allemaal niet wat deze sport betreft. Eerst elkaar verrot slaan en schoppen en dan na de gong als vrienden in elkaars armen vallen ? Ik had er zo m’n gedachten over…
Vaste Commenter en Fotovriend Dennis kickbokst ook, en om hem beter te begrijpen bleef ik een poosje aan de rand van de ring hangen. Dat was allerminst lastig : de pers wordt door deze organisatie als VIP behandeld, en ik zat bij de rondemissen aan het tafeltje. ( Geen knieën over elkaar meiden, dan krijg je rode vlekken…)
Ik bleef kijken. Naar de vervaarlijke blikken, de woede in de pupillen. Naar het snot dat uit de neuzen werd geslagen, het speeksel uit de mond dat in het rond spatte…
Schreeuw-instructies van drie man in de hoek : “lowkick, lowkick, lever, lever, léver, twee,twee, drie, middendoor, dekking, dekking, dek dan toch, niet maaien, niet maaien etc. etc. etc…”
De show eromheen is prachtig. De opkomst der gladiatoren, de felicitaties en dankjes naar elkaar als de strijd is gestreden.
Maar daartussen..? Nee, uiteraard is dit goed voor de mensen met teveel agressie in zich om in het dagelijks leven kwijt te kunnen raken, en het leert je uitdelen, maar ook incasseren. Het sportelement is aanwezig, en lekker te fotograferen, moet ik zeggen.
Ik stap echter die ring niet in…
En tussen het publiek ? Alwéér zo’n snotjong dat een peace-teken maakte zogauw ik em wilde fotograferen.
Ik maak van deze twee vingertjes het thema voor de maand mei. Fotografeer dit gebaar op originele wijze, en stuur je plaatje in.
Succes alvast..!












