De paden op…
• dinsdag, april 22nd, 2008
Vanmorgen ben ik met de zon opgestaan. Ik was zelfs iets eerder. De ochtenden dat je mij ziet banjeren door het Roosendaalse terwijl zonlief nog in haar ogen wrijft zullen de komende maanden wel toenemen.
De serie verhalen die ik over de parken in en om Roosendaal aan het schrijven ben verlangen nu eenmaal dat ik het liefst van het vroege ochtendlicht gebruik maak om alle schoonheid op haar fraaist vast te leggen.
‘s Avonds loop ik met het Hoofd van de Groenvoorziening door alles wat park is, en hij wijst me op de bijzonderheden die normaliter aan je voorbijgaan. In de ochtend herhaal ik de routes, en dat vele malen in de loop van de seizoenen.
In het ochtendlicht vervagen de stralen, waardoor de lange schaduwen helder en transparant zijn, en de kleuren neigen naar aquarelachtige indrukken. Het liefst fotografeer ik dan met het licht mee, ervoor wakend dat m’n eigen schaduw buiten beeld blijft. Mooi om mee bezig te zijn, zo ‘s morgens.
De foto toont een nieuw stuk natuurpark, het Watermolenpark tussen Roosendaal en haar zusje Nispen. Hier mag het water haar gang weer gaan. Nu nog grotendeels zand, maar kleine groene puntjes steken her en der het nieuwsgierige kopje omhoog. Niemand weet hoe het er hier over een jaar zal uitzien.
Dat maakt de natuur nu eenmaal zélf uit…
Vanmorgen ben ik met de zon opgestaan. Ik was zelfs iets eerder. De ochtenden dat je mij ziet banjeren door het Roosendaalse terwijl zonlief nog in haar ogen wrijft zullen de komende maanden wel toenemen.
De serie verhalen die ik over de parken in en om Roosendaal aan het schrijven ben verlangen nu eenmaal dat ik het liefst van het vroege ochtendlicht gebruik maak om alle schoonheid op haar fraaist vast te leggen.
‘s Avonds loop ik met het Hoofd van de Groenvoorziening door alles wat park is, en hij wijst me op de bijzonderheden die normaliter aan je voorbijgaan. In de ochtend herhaal ik de routes, en dat vele malen in de loop van de seizoenen.
In het ochtendlicht vervagen de stralen, waardoor de lange schaduwen helder en transparant zijn, en de kleuren neigen naar aquarelachtige indrukken. Het liefst fotografeer ik dan met het licht mee, ervoor wakend dat m’n eigen schaduw buiten beeld blijft. Mooi om mee bezig te zijn, zo ‘s morgens.
De foto toont een nieuw stuk natuurpark, het Watermolenpark tussen Roosendaal en haar zusje Nispen. Hier mag het water haar gang weer gaan. Nu nog grotendeels zand, maar kleine groene puntjes steken her en der het nieuwsgierige kopje omhoog. Niemand weet hoe het er hier over een jaar zal uitzien.
Dat maakt de natuur nu eenmaal zélf uit…
