Toetje
• woensdag, april 23rd, 2008
Voor Xandra…
Voor Xandra…
Archief voor april 23rd, 2008
Toetje
• woensdag, april 23rd, 2008
Peter
• woensdag, april 23rd, 2008
Op een bijeenkomst van het Schrijversplatform in Roosendaal had ik het genoegen Peter van der Linden te ontmoeten.
Hij schrijft, hij fotografeert. Beide kunstjes combineert hij knap, zo bleek uit beamer en scherm in het gezellige Roosendaalse café. Zijn doel is duidelijk, en het minste wat ik hem kan bieden is een plek tussen de verzamelde fotovrienden hier.
Peter zal de vaste vorm vinden die hij nu zoekt, dat moge duidelijk zijn. Het is boeiend zijn weg te volgen…
Op een bijeenkomst van het Schrijversplatform in Roosendaal had ik het genoegen Peter van der Linden te ontmoeten.
Hij schrijft, hij fotografeert. Beide kunstjes combineert hij knap, zo bleek uit beamer en scherm in het gezellige Roosendaalse café. Zijn doel is duidelijk, en het minste wat ik hem kan bieden is een plek tussen de verzamelde fotovrienden hier.
Peter zal de vaste vorm vinden die hij nu zoekt, dat moge duidelijk zijn. Het is boeiend zijn weg te volgen…
Terug…
• woensdag, april 23rd, 2008
Terug naar huis, terug naar m’n schulp. De lucht is grijs, maar droog als ik in een stokoude Hondekop Den Haag CS verlaat. Even verder huilt de hemel striemend tegen de ramen van het bonkende gele treinstel.
Ik besef dat een kleine, korte maar mooie periode is afgesloten. De ontmoetingen met m’n trouwste, wellicht liefste webmaatjes zijn afgerond. Ze hebben me rijker gemaakt, veel inspiratie gegeven. Voldoening, in de wetenschap dat virtuele vrienden wel eens echt heel hechte, heel innige zouden kunnen zijn.
De zekerheid waarmee de liftdeuren zich sloten tussen Xandra en mij, zijn een zelfde zekerheid waarmee ik besef dat het goed was, allemaal meer dan mooi was.
Ik pak m’n virtuele drAad weer op. Het wordt zomer, ieder gaat zijn of haar’s weeg, het zal weer stil worden hier in het virtuele.
Tis mooi, meer dan mooi geweest…
Terug naar huis, terug naar m’n schulp. De lucht is grijs, maar droog als ik in een stokoude Hondekop Den Haag CS verlaat. Even verder huilt de hemel striemend tegen de ramen van het bonkende gele treinstel.
Ik besef dat een kleine, korte maar mooie periode is afgesloten. De ontmoetingen met m’n trouwste, wellicht liefste webmaatjes zijn afgerond. Ze hebben me rijker gemaakt, veel inspiratie gegeven. Voldoening, in de wetenschap dat virtuele vrienden wel eens echt heel hechte, heel innige zouden kunnen zijn.
De zekerheid waarmee de liftdeuren zich sloten tussen Xandra en mij, zijn een zelfde zekerheid waarmee ik besef dat het goed was, allemaal meer dan mooi was.
Ik pak m’n virtuele drAad weer op. Het wordt zomer, ieder gaat zijn of haar’s weeg, het zal weer stil worden hier in het virtuele.
Tis mooi, meer dan mooi geweest…
Xandra
• woensdag, april 23rd, 2008
Bijzonder hoor, vandaag. Weblogmaatje Xandra had mij na 5 jaar virtueel heel veel besloten mij te ontmoeten en het werd nog meer dan heel veel. Het was heel veel leuk, heel veel lief. De tweeling Jamie en Kim, ontroerende dochter Robin, schatten van schoonouders en veel verrassende indrukken maakten de ontmoeting tot onvergetelijk. ( Voor mij )
We togen naar de Tweede Kamer in Den Haag, waar Xandra een vergadering moest voorzitten. Waar ik soms m’n wenkbrauwen fronsen moest greep het blonde beestje aan het hoofd van de tafel koel en alert op de juiste momenten in. Je lult niet zomaar wat in haar bijzijn, zij kent de feiten.
De dag ging te snel, de liftdeuren die mij aan haar oog onttrokken sloten te snel, ook al had ik nog zo’n haast om m’n trein te halen.
Ik miste m’n trein, een kleine ramp in een klein moment. Maar de momenten daarvoor waren het meer dan waard geweest…
Bijzonder hoor, vandaag. Weblogmaatje Xandra had mij na 5 jaar virtueel heel veel besloten mij te ontmoeten en het werd nog meer dan heel veel. Het was heel veel leuk, heel veel lief. De tweeling Jamie en Kim, ontroerende dochter Robin, schatten van schoonouders en veel verrassende indrukken maakten de ontmoeting tot onvergetelijk. ( Voor mij )
We togen naar de Tweede Kamer in Den Haag, waar Xandra een vergadering moest voorzitten. Waar ik soms m’n wenkbrauwen fronsen moest greep het blonde beestje aan het hoofd van de tafel koel en alert op de juiste momenten in. Je lult niet zomaar wat in haar bijzijn, zij kent de feiten.
De dag ging te snel, de liftdeuren die mij aan haar oog onttrokken sloten te snel, ook al had ik nog zo’n haast om m’n trein te halen.
Ik miste m’n trein, een kleine ramp in een klein moment. Maar de momenten daarvoor waren het meer dan waard geweest…
