Aad Meijer

Op een bijeenkomst van het Schrijversplatform in Roosendaal had ik het genoegen Peter van der Linden te ontmoeten.

Hij schrijft, hij fotografeert. Beide kunstjes combineert hij knap, zo bleek uit beamer en scherm in het gezellige Roosendaalse café. Zijn doel is duidelijk, en het minste wat ik hem kan bieden is een plek tussen de verzamelde fotovrienden hier.

Peter zal de vaste vorm vinden die hij nu zoekt, dat moge duidelijk zijn. Het is boeiend zijn weg te volgen…

Terug naar huis, terug naar m’n schulp. De lucht is grijs, maar droog als ik in een stokoude Hondekop Den Haag CS verlaat. Even verder huilt de hemel striemend tegen de ramen van het bonkende gele treinstel.

Ik besef dat een kleine, korte maar mooie periode is afgesloten. De ontmoetingen met m’n trouwste, wellicht liefste webmaatjes zijn afgerond. Ze hebben me rijker gemaakt, veel inspiratie gegeven. Voldoening, in de wetenschap dat virtuele vrienden wel eens echt heel hechte, heel innige zouden kunnen zijn.

De zekerheid waarmee de liftdeuren zich sloten tussen Xandra en mij, zijn een zelfde zekerheid waarmee ik besef dat het goed was, allemaal meer dan mooi was.

Ik pak m’n virtuele drAad weer op. Het wordt zomer, ieder gaat zijn of haar’s weeg, het zal weer stil worden hier in het virtuele.

Tis mooi, meer dan mooi geweest…

Bijzonder hoor, vandaag. Weblogmaatje Xandra had mij na 5 jaar virtueel heel veel besloten mij te ontmoeten en het werd nog meer dan heel veel. Het was heel veel leuk, heel veel lief. De tweeling Jamie en Kim, ontroerende dochter Robin, schatten van schoonouders en veel verrassende indrukken maakten de ontmoeting tot onvergetelijk. ( Voor mij )

We togen naar de Tweede Kamer in Den Haag, waar Xandra een vergadering moest voorzitten. Waar ik soms m’n wenkbrauwen fronsen moest greep het blonde beestje aan het hoofd van de tafel koel en alert op de juiste momenten in. Je lult niet zomaar wat in haar bijzijn, zij kent de feiten.

De dag ging te snel, de liftdeuren die mij aan haar oog onttrokken sloten te snel, ook al had ik nog zo’n haast om m’n trein te halen.

Ik miste m’n trein, een kleine ramp in een klein moment. Maar de momenten daarvoor waren het meer dan waard geweest…

Vanmorgen ben ik met de zon opgestaan. Ik was zelfs iets eerder. De ochtenden dat je mij ziet banjeren door het Roosendaalse terwijl zonlief nog in haar ogen wrijft zullen de komende maanden wel toenemen.

De serie verhalen die ik over de parken in en om Roosendaal aan het schrijven ben verlangen nu eenmaal dat ik het liefst van het vroege ochtendlicht gebruik maak om alle schoonheid op haar fraaist vast te leggen.

‘s Avonds loop ik met het Hoofd van de Groenvoorziening door alles wat park is, en hij wijst me op de bijzonderheden die normaliter aan je voorbijgaan. In de ochtend herhaal ik de routes, en dat vele malen in de loop van de seizoenen.

In het ochtendlicht vervagen de stralen, waardoor de lange schaduwen helder en transparant zijn, en de kleuren neigen naar aquarelachtige indrukken. Het liefst fotografeer ik dan met het licht mee, ervoor wakend dat m’n eigen schaduw buiten beeld blijft. Mooi om mee bezig te zijn, zo ‘s morgens.

De foto toont een nieuw stuk natuurpark, het Watermolenpark tussen Roosendaal en haar zusje Nispen. Hier mag het water haar gang weer gaan. Nu nog grotendeels zand, maar kleine groene puntjes steken her en der het nieuwsgierige kopje omhoog. Niemand weet hoe het er hier over een jaar zal uitzien.

Dat maakt de natuur nu eenmaal zélf uit…

Even overleg : wat ik me niet afvraag of het een juiste beslissing is geweest om na vier jaar met d’Alledaagse als weblog te stoppen. Het was mooi geweest.

Wat ik me wél afvraag, en sommigen met mij is of het wel nodig was de titel d’Alledaagse terzijde te leggen. Ik twijfel. Een enkeling noemt dit weblog nog steeds d’Alledaagse zelfs…

De vraag is dus of de kop van d’Alledaagse weer in ere hersteld zou moeten worden. Weer mogen verschijnen op de ereplaats bovenaan dit weblog.

Wat vinden jullie..?

‘Vanmorgen werd ik overvallen door een bijna kinderlijk gevoel van
nieuwsgierigheid; “Hoe zouden de foto’s worden, heb ik het wel goed gedaan”?
Wat tot voor kort nog zo normaal was voelt nu heel vreemd: je moet wachten
tot een rolletje ontwikkeld is voordat je het resultaat ziet. En hij moet
nog langs alle anderen die in deze lomo-loop meedoen! Hij is nu onderweg
naar Roos, ik hoop dat zij en de rest er net zoveel plezier mee zullen
hebben als ik heb gehad. Ferry’

‘Deze past mooi in het thema “Kind”. Geen kiekje van mijn eigen kind(eren) want die staan al genoeg met hun snoet op het net.
Ik fietste vandaag langs een weiland en daar was net een veulentje geboren. Heel wankel staat hij op z’n benen, nog geen 15 minuten oud.’

Ik weet het: het is niet netjes wat ik ga vragen maar ik zit vréselijk verlegen om QuarkXpress 7.0 voor Windows.

De versie 5.0 werkt nu eenmaal niet onder Vista, dus ik ben vreselijk onthand. Wellicht heeft iemand de 7.0 in zijn bezit, of een kopietje ervan ? Ik zou er enorm blij mee zijn…

Iemand..?

Geen zandbak meer, de schommel verkocht

De natuur geeft de tuin weer aan het ouderpaar terug

Veertien jaar werd hier kindervertier gezocht

Nu breek je er slechts nog je rug

Gazon en planten keren weer

Ook het onkruid groeit weer fier

Het ouderpaar begroet de wederkeer

Van groen en plant, mier en menig ander dier

Her en der gaan rot en schimmel erop los

Geen tijd om hier nog te verpozen

Tussen de stenen woekert mos

Naast plastic potten van de tuincentra en dozen

De klimplant kleeft, moet nodig los

Verpot moet nu Fuchsia en Hibiscus

Het is het tuinplezier dat je hier vindt

Al is hier geen kind meer dus

Bedachtzaam nip je aan je pint

En kijkt begrijpend naar elkaar

Nog zes maand, het gaat gezwind

Dan is-ie winterklaar…

‘In natuurgebied ‘De Borkeld’ kunnen deze kolossale koeien naast
de bezoekers vrij rondlopen. Sinds kort hebben ze kalveren en die wilde ik
vandaag fotograferen, de lomo-camera ging mee. Nadat één van de koeien de
lomo-camera van dichtbij had onderzocht en ik hopelijk een mooie foto
gemaakt had, ging ik verder met mijn eigen camera. Eindje naar links, stukje
naar rechts en plotseling miste ik de lomo. Gelukkig bleek hij nog te liggen
waar ik de koeienfoto gemaakt had, ‘t zweet brak me al aan alle kanten
uit…. De drie foto’s heb ik nu gemaakt, morgen gaat’ie naar Roos…