Aad Meijer

Wat er ook gebeurt : Ik moest voor BN/DeStem vandaag het Jazzfestival in Breda coveren.

Lastig hoor, want een deel van het publiek is niet zo extravert als men zich voor wil doen. Zeiken als je een foto maakt, weigeren als je het vraagt.

Maakt mij verder niet uit, ik zoek m’n geluk bij bezoekers die niet alleen genieten van de muziek en de ambiance, maar ook van elkaar. Want daar gaat het tenslotte om…

Zo gaat dat : je bent drie maanden dag en avond aan het werk om je bedrijfje op te starten, en dan vertelt een telefoontje dat je schoonvader, die altijd alleen heeft gewoond, is gevonden. Zomaar.

Niet dood, gelukkig. Hij zorgde altijd goed voor zichzelf, maar ineens blijkt dat over te zijn. Hij blijkt vervuild, maar buiten ons gezichtsveld, zo slim als hij blijkt. Ineengezakt en wereldvreemd is hij nu naar het ziekenhuis gebracht.

Hij weet van niets, wij weten van niets. Maar we vrezen zijn toekomst. Zelfstandig wonen zal voortaan uit den boze zijn, al moeten de onderzoeken naar de oorzaak van zijn falen nog beginnen.

Als hulpeloos wezentje kruipt z’n ineens zo klein lijkend kopje boven de lakens uit. Ik kan niets voor em doen, alleen bij em zijn, wat babbelend. Van werken komt ineens niets meer, je moet alles even los laten.

Alles wat ik nu onderneem, gaat nu even genoodzaakt langs het ziekenhuis in Breda, waar bolle spiegels op de hoeken van de gangen wachten, als zou er snelverkeer langskomen.

Er komt veel op je af, en het lijkt allemaal heel groot. Te groot om nu al aan te pakken.

‘Verzin eens een list, Tom Poes’, zou Ollie B. Bommel in wanhoop uitspreken…