Aad Meijer

Eénmaal per jaar krijgt ze altijd aandacht op dit weblog. Zo ook dit jaar weer.

Zij is één van de groene groeisels in m’n tuin, waar ik heel erg aan hecht. Wellicht komt dat door de onverzettelijkheid, waarmee ze met haar korte worteltjes en fiere kale kroontje telkens weer de winter doorstaat. Haar wortels groeien parmantig boven de grond uit, en tonen sierlijk, maar sterk hoe zij de grond waarop het Olmpje staat vasthouden. Stevig vasthouden.

De schaal is ondertussen in zeven stukken kapotgevallen en weer gelijmd, maar het boompje schijnt nergens last van te hebben. Ze is onverzettelijk.

Het is een voorbeeld voor ons allen, dit kleine, maar o zo mooie Olmpje…

Wellicht is dit het juiste weer is om van de schrik te bekomen. De zon schijnt in ieder geval uitbundig blij.

De onderzoeken zijn achter de rug, m’n schoonvader blijkt een lichte hersenbloeding te hebben gehad, en zal niet meer voor zichzelf kunnen zorgen. Verdrietig, maar het heeft ook positieve kanten. Je ziet nu hoe hij geniet van de aandacht van het verplegend  personeel, en hij geniet van het heerlijke eten dat hij krijgt. Helaas weet-ie na een uurtje echt niet meer wat-ie heeft gegeten, maar ons kent-ie nog.

We gaan dus op zoek naar een plek waar-ie het naar z’n zin zal hebben. Het is het minste wat je kunt doen, jammer genoeg.

Dank eenieder van jullie die aandacht toonden deze afgelopen dagen. Dat doet altijd goed..!

Foto : moeder eend met slechts één jong dat ongerust achter haar aandribbelt. Ontroerend beeld bij de ingang van het Amphia Ziekenhuis in Breda…