Aad Meijer

Vanavond moest ik werken in Breda. Na afloop biedt een koude terrasstoel rust en biedt mij omhoogkijkend een uitzicht dat ik ken uit de tijd dat ik als 23-jarige hier een bestaan op probeerde te bouwen.

Breda schonk me veel goeds wat ik later meenam naar het Roosendaalse. De avondlucht boven deze mooie oude stad is nog even wijds, diep en veelbelovend.

Vrouw en dochter zouden hier graag weer willen wonen. Echter besef ik dat ik te zeer Roosendaler onder de Roosendalers ben geworden.

Maar ja, de lucht boven deze stad is nog even wijds, diep en veelbelovend…

Als je oud bent en het blijkt na ziekenhuisonderzoek dat je niet meer naar je huis terug kunt dan moet je zolang ergens opgeborgen worden. Overal zijn de wachtrijen lang, en velen zijn er erger aan toe en verdienen dus voorrang.

Je tussenstation is een verzorgingstehuis waar je een bed, een kastje en een prikbord krijgt. Je dagen worden gevuld met leegte, als je de kalender op het prikbord moet geloven. Ernaast wachten punaises op vrolijke of mooie kaarten die nooit zullen komen.

Het eten is goed, je kamergenoten zijn gezellig, maar allemaal kierewiet volgens jou.

Beneden in de ontmoetingsruimte lijken alle kierewieten en hun bezoek hechte familie van elkaar. Er is een een lot dat ieder gezamenlijk bindt. Ieder kent elkaar, zorgt voor elkaar.

Maar de ene zegt heel de tijd héhéhéhé en de ander toettoettoettoet.

Iedereen is gek, behalve jij. Jij hebt hier eigenlijk niets te zoeken.

Want jij zegt niet heel de tijd toettoettoet of héhéhé. Jij hapt alleen maar onwillekeurig in de lucht.

Maar ja, weet jij veel…