Aad Meijer

Het was vandaag Nationale Straatspeeldag.

Ow ja..?

Ja.

In Roosendaal waren twee straten uitverkozen om leeggeruimd te worden en afgezet voor alle verkeer. Een ervan was mijn straat.

Dagen ervoor stonden de afzettingshekken al klaar, maar feestelijke vlaggetjes en zo kwamen er maar niet. Ik ben te naïef, vrees ik.

Alle auto’s moesten uit de straat, wij meewerkende bewoners deden dat uiteraard. De opkomst der kinderen was echter schamel. Wellicht lokt een digitaal scherm(pje) toch meer als straatspeelgoed en lekker weer…

Ik moest een foto afleveren voor de krant, en lokte het hele spul naar het begin van de straat, waar de hekken stonden. Op deze wijze lijkt het toch nog wat, is het niet..?

Owkee, hier een werkfoto van de set met hondje. Dit exemplaar luisterde warempel ook nog..!

Nog niet laten zien wat een ringflitser in feite doet.

Om het licht van rondom je objectief op je onderwerp valt, valt de schaduw altijd in het verlengde van je model. Op bijgaande foto kun je dat goed zien omdat het model te dicht voor de achtergrond staat. Groot voordeel van deze techniek is ook dat rimpeltjes en oneffenheidjes in de huid wegvallen.

In veel gevallen mooi meegenomen, toch..? 

Vandaag o.a. een paar shoots gedaan bij het Centrum Voor Beeldende Kunsten in Rotterdam.

Het thema was ‘Second Skin’ dus in verschillende sets met volgetatoueerde pin-upmodellen een liveshoot gedaan. Letterlijk en figuurlijk in de etalage dus.

Heel leuk, wil ik ook vaker gaan doen in de studio. Wéér een plannetje erbij..!

Avond boven Roosendaal.

Het is Tappage, ik moet sfeerplaatjes maken voor de krant. De meest treffende foto heb ik snel gemaakt, de rest- zoals deze- schiet ik vanaf m’n terrasstoel.

Ik verbaas me over de bezoeksters in de leeftijd van m’n eigen kleine meid. Vijftien. Hooggehakt, blootgebeend, diepe decolleteetjes en zwaar opgemaakt. De café’s mogen zij niet in, maar op de terrassen redden zij zich wel. M’n gesprekspartner naast mij is leraar Engels, legt mij uit hoe ‘het zit’.

Om half twaalf beweeg ik me naar huis, de fototas aan de schouder. Stoeten pubers passeren mij op omafietsen in tegenovergestelde richting, naar de terrassen waar ik van kwam.

Laat ze gaan, hen wacht de toekomst. Zoals voor die kleine van mij.

Maar makkelijk..? Nee, makkelijk is het allemaal niet…

De Ray Flash. Nieuw en indrukwekkend. Spaart je een kostbare ringflitser uit. Tenminste, als je wilt flitsen zonder lastige schaduwen.

We hebben het dan over productfotografie, portret- en glamourwerk, en als invulflits.

De Ray Flash verlengt je standaard flitser ( let wel op of-ie past ), en het scheelt je slechts één stopje. Ik kocht em bij de vakhandel waar-ie als zoet broodje over de toonbank ging. Prijs ? Zo’n tweehonderd Euro.

Lijkt duur, maar let eens op de prijzen van ringflitsers en de uren die je Photoshopt om lastige schaduwen te verwijderen.

Ik ben er blij mee. Deze ringflitser voegt niet alleen iets toe, hij vergemakkelijkt ook de afwerking van m’n produktfoto’s. Iets voor jou..?

Ik weet zeker dat-ie over een half jaar de helft goedkoper is….  ;P

Vandaag een glamourshoot in Amsterdam, met voor mij onbekende modellen. Niet mijn ding, ik ken de modellen graag wat beter voor een optimaal resultaat.

Maar goed, ik draaide alles nu eens om. Schroefde de flitssterkte van de lamp op z’n laagst, trok Danielle of-hoe-ze- heette van de barokbank en posteerde haar voor m’n hoofdlicht.

Pats. Plaat meteen klaar, inpakken, pilsje drinken en naar huis. Naar m’n eigen modellen, de meiden en vrouwen waar ik iets mee heb.

Naar Roosendaal…

Vanavond moest ik werken in Breda. Na afloop biedt een koude terrasstoel rust en biedt mij omhoogkijkend een uitzicht dat ik ken uit de tijd dat ik als 23-jarige hier een bestaan op probeerde te bouwen.

Breda schonk me veel goeds wat ik later meenam naar het Roosendaalse. De avondlucht boven deze mooie oude stad is nog even wijds, diep en veelbelovend.

Vrouw en dochter zouden hier graag weer willen wonen. Echter besef ik dat ik te zeer Roosendaler onder de Roosendalers ben geworden.

Maar ja, de lucht boven deze stad is nog even wijds, diep en veelbelovend…

Als je oud bent en het blijkt na ziekenhuisonderzoek dat je niet meer naar je huis terug kunt dan moet je zolang ergens opgeborgen worden. Overal zijn de wachtrijen lang, en velen zijn er erger aan toe en verdienen dus voorrang.

Je tussenstation is een verzorgingstehuis waar je een bed, een kastje en een prikbord krijgt. Je dagen worden gevuld met leegte, als je de kalender op het prikbord moet geloven. Ernaast wachten punaises op vrolijke of mooie kaarten die nooit zullen komen.

Het eten is goed, je kamergenoten zijn gezellig, maar allemaal kierewiet volgens jou.

Beneden in de ontmoetingsruimte lijken alle kierewieten en hun bezoek hechte familie van elkaar. Er is een een lot dat ieder gezamenlijk bindt. Ieder kent elkaar, zorgt voor elkaar.

Maar de ene zegt heel de tijd héhéhéhé en de ander toettoettoettoet.

Iedereen is gek, behalve jij. Jij hebt hier eigenlijk niets te zoeken.

Want jij zegt niet heel de tijd toettoettoet of héhéhé. Jij hapt alleen maar onwillekeurig in de lucht.

Maar ja, weet jij veel…

Terwijl ik vanavond met vaardige hand de tuin sproei valt er ineens een projectiel uit de lucht. Op m’n tuintafel ligt ineens een oliebol.

Een oliebol..?

Ja, een oliebol. Verloren door een vogel.

En nu maar wachten tot er een volgende vogel met de poedersuiker komt…