Sodemieter
• woensdag, juni 11th, 2008
Ik heb een groot respect voor iedereen die op een ladder, trappetje of steiger werkt. Wezenlijk waar.
Wezenlijk waar ?
Ja wezenlijk waar. Want twee dagen na aanvang van het klussen in van wat over twee weken mijn Grote Uitgekomen Droom zou moeten zijn brandt mijn keel door het voorstrijkmiddel en scheuren en trekken er spieren aan en in me waarvan ik het bestaan nooit vermoed heb.
Mijn lijf is het stadium waarin ik het plechtig ‘lichaam’ placht te noemen inmiddels voorbij. Het is nu ‘sodemieter’.
‘Ik heb pijn in m’n sodemieter’ is het zinnetje wat ik telkens in mezelf mompel. Niet hardop natuurlijk. Want je krijgt pas een sodemieter als je het lijf wat je eerst lichaam noemde nooit hebt gegeven wat het nodig had.
En dat weet je directe omgeving maar al te goed. Ze heeft/hebben wel met me te doen, maar lacht ook wel een beetje. Ik kan niet tegen haar zeggen ‘sodemieter op’, want dan sta ik er in m’n eentje voor. ‘We klaren het wel met z’n twee’, vertrouwd ze me toe.
Ik hoop alleen dat ze me niet vriendschappelijk aanraakt. Want God, wat heb ik een pijn in m’n sodemieter…
Ik heb een groot respect voor iedereen die op een ladder, trappetje of steiger werkt. Wezenlijk waar.
Wezenlijk waar ?
Ja wezenlijk waar. Want twee dagen na aanvang van het klussen in van wat over twee weken mijn Grote Uitgekomen Droom zou moeten zijn brandt mijn keel door het voorstrijkmiddel en scheuren en trekken er spieren aan en in me waarvan ik het bestaan nooit vermoed heb.
Mijn lijf is het stadium waarin ik het plechtig ‘lichaam’ placht te noemen inmiddels voorbij. Het is nu ‘sodemieter’.
‘Ik heb pijn in m’n sodemieter’ is het zinnetje wat ik telkens in mezelf mompel. Niet hardop natuurlijk. Want je krijgt pas een sodemieter als je het lijf wat je eerst lichaam noemde nooit hebt gegeven wat het nodig had.
En dat weet je directe omgeving maar al te goed. Ze heeft/hebben wel met me te doen, maar lacht ook wel een beetje. Ik kan niet tegen haar zeggen ‘sodemieter op’, want dan sta ik er in m’n eentje voor. ‘We klaren het wel met z’n twee’, vertrouwd ze me toe.
Ik hoop alleen dat ze me niet vriendschappelijk aanraakt. Want God, wat heb ik een pijn in m’n sodemieter…
