Aad Meijer

Leuk, een mail van 10eke..!

ik weet niet of ie door de keuring komt…… touw in een boerenhek!

Ik vind em prachtig, 10eke. Je hebt talent..!

Het dagelijks leven is de laatste dagen gevuld met werken en werken. Klaar met fotograferen, bewerken en schrijven betekent dat de rest van de tijd gevuld wordt op trappetje of steiger.

Het hoogtepunt van deze week is het feit dat het gipsen plafond erin ligt. Nu nog mooi egaal en diepzwart zien te krijgen. Gaatjes vullen, schuren en wéér dat voorstrijkmiddel…

Dacht ik altijd dat bouwstoffen belangrijk zijn voor een mens, het woord ‘bouwstof’ heeft na al dat schuurwerk een andere betekenis gekregen voor me. De vloer wordt er bepoederd wit van.

Maar Studio TKST & BLD begint gestalte te krijgen, en zal de komende week steeds meer ergens op gaan lijken.

Dan heb ik ook weer wat meer tijd voor m’n weblog…

Wat was ik blij met deze mail:

Op dit moment ben je erg druk met de verbouwing heb ik gelezen op je site. Ik ben ‘n weekje op vakantie geweest en heb me met fotograferen nog beziggehouden met het thema TOUW. Kan het niet laten om je nog wat foto’s te sturen.
Heel veel succes met de verbouwing en de ‘sodemieter’ .
 
Ik kom zeker ‘n keer persoonlijk kennismaken wanneer je nieuwe paleisje is geopend.

Ik heb een groot respect voor iedereen die op een ladder, trappetje of steiger werkt. Wezenlijk waar.

Wezenlijk waar ?

Ja wezenlijk waar. Want twee dagen na aanvang van het klussen in van wat over twee weken mijn Grote Uitgekomen Droom zou moeten zijn brandt mijn keel door het voorstrijkmiddel en scheuren en trekken er spieren aan en in me waarvan ik het bestaan nooit vermoed heb.

Mijn lijf is het stadium waarin ik het plechtig ‘lichaam’ placht te noemen inmiddels voorbij. Het is nu ‘sodemieter’.

‘Ik heb pijn in m’n sodemieter’ is het zinnetje wat ik telkens in mezelf mompel. Niet hardop natuurlijk. Want je krijgt pas een sodemieter als je het lijf wat je eerst lichaam noemde nooit hebt gegeven wat het nodig had.

En dat weet je directe omgeving maar al te goed. Ze heeft/hebben wel met me te doen, maar lacht ook wel een beetje. Ik kan niet tegen haar zeggen ‘sodemieter op’, want dan sta ik er in m’n eentje voor. ‘We klaren het wel met z’n twee’, vertrouwd ze me toe.

Ik hoop alleen dat ze me niet vriendschappelijk aanraakt. Want God, wat heb ik een pijn in m’n sodemieter…

Ik heb geen tijd meer om op pad te gaan voor de 29e juni, dus voor de liefhebbers onder jullie heb ik nog vier Kruidvatkaarten voor onbeperkt reizen in het weekend liggen. Tientje per stuk, wie het eerst komt, wie het eerst maalt.

Eenmaal andermaal, stuur je mail naar weblog@aadmeijer.nl en er gaat een wereld voor je open..!

De studio is nu zover klaar om ingericht te worden. Dat betekent dat de komende twee weken gevuld zullen zijn met naast werken ook klussen, klussen, klussen en slapen.

Vandaag was het voorstrijkdag. De stenen muren zullen straks prachtig donkergrijs zijn, maar daarom dient er eerst voorgestreken te worden. En dan blijken muren nog langer dan dat je ze opgemeten hebt.

We genieten van het heerlijke weer via de openstaande dakramen en de geveldeur. Niet te lang, want alles moet stipt op tijd klaar zijn voor de plafondleggers en de stoffeerders.

Ow ja, Nederland voetbalt. Toch maar even kijken…

Wij wonen in het soort doodlopend straatje waarvan de één het huis enthousiast oranje versiert, en de ander daar nooit never aan beginnen zal.

Mevrouw Mijn Vrouw en ik kwamen aan geen van beiden toe. Te veel BBHH.

Dochterlief nam vandaag het heft in handen. Sleurde oranje vlaggetjes van de zolder en spande ze heen en weer en op en neer. Ook naar de boom aan de overkant.

Of er hier nog een vracht- of vuilnisauto passeren kan is nu de grote vraag. Ik praat er maar niet over, dat komt in des pubers oortjes toch niet aan.

Kortom, we gaan eens kijken hoe het deze week verloopt.

Wordt vervolgd…

Vandaag was het Paniniruildag. Plaatjes ruilen dus.

Ik toog naar het café waar het plaatsvond. Niet als opdracht hoor, puur vrije interesse mijnerzijds. Ik wilde de kinderen wel eens bezig zien.

Weinig kinderen te zien echter. Het waren volwassennen die er zaten. Sommigen vol ergernis vanwege het gemiste plaatje. Het gemiste voetbalplaatje.

De resten laten zij achter zich op de grond, de zakjes waarin de plaatjes zaten hebben geen enkele waarde.

Ik probeer me altijd snel te verplaatsen in de dingen die mensen beweegt, maar in deze vraag ik een dag extra aan.

Tja, plaatjes…

De één is 17-jarige Downer, en heeft er nog van alles bij. De ander is 72 en weet het het allemaal niet meer. Telkens bij een bezoek in het verzorgingstehuis blijkt dat zij elkaar ontmoeten in een dimensie die wij niet kennen. Waar wij niet meer weten waarover te praten, gaat tussen die twee de conversatie volop door.

De één schrijft telkens dezelfde woordjes, die de ander telkens aandachtig naleest.

Ondanks alles hangt er in het verzorgingstehuis een sfeer van hartelijkheid, warmte en wederzijdse genegenheid. Het zijn strohalmen waar ieder die er woont en ieder die er komt zich aan vastklampt.

Oranje vlaggetjes bereiden de bewoners voor op het komende EK. Maar wanneer dat komt..?

Vandaag toog ik terug naar het Landgoed Wouwse Plantage. Het weer vandaag paste beter bij een evenement als dit.

Uiteraard voor 10eke op zoek naar een hoedje, maar het mooiste beeld vormden de drie dames die m’n weggezakte auto uit de modder wilden duwen terwijl ik iets te enthousiast op het gaspedaal trapte…

Het kon de pret van de hulpvaardige vrouwen niet drukken.

Modder kan ook mooi maken, bedacht ik lachend en het zette meteen de toon voor de dag. Een dag die betoverende beelden opleverde.