Aad Meijer

De nacht doet dingen met je waar je geen vat op hebt. Dat blijkt wel vaker, maar wat de afgelopen nacht betreft heb ik er geen idee van wat er gebeurd is.

Wél weet ik dat ik rond zeven uur wakker werd, badend in het zweet en in een bed wat doorweekt leek. Had ik een zevenkoppig monster bevochten, of doorgewerkt in de haven ? Wie zal het weten. Ingrid sliep gelukkig vredig door, wellicht nagenietend van de restjes narcose in haar lijf.

Vandaag de voorbereidingen voor het vertrek naar Zuid-Frankrijk. Zoals altijd moest de auto schoon voordat de vakantiespullen erin gaan, en tegelijkertijd  het huis schoon als de vakantiespullen daaruit gaan. Een traditie met een glimlach, en een heel gedoe. Echter, het vlotte beter als andere jaren, terwijl Ingrid nog steeds wat wankel was na de ingreep van gister.

We zijn er klaar voor, om vijf uur in de ochtend zullen we gaan. Het zal een bijzondere reis worden…

Vandaag de dag van de ingreep, de lymfeklier moet eruit om de chemo af te kunnen stemmen. Ik mag Ingrid’s bed duwen naar de OK, maar moet daarna echt weg. Ik mijmer nog wat bij een beeldje in een van de tuintjes van het ziekenhuis. Ik kan niet wachten op het telefoontje na de operatie, na een half uur bel ik zelf. Zinloos, maar wat moet ik dan..?

Intussen betrap ik mezelf erop dat ik aan het veranderen ben in een ongeleid projectiel. Los ik normaal gesproken mijn onmin verbaal op, ditmaal neig ik ernaar eenieder die mij of Ingrid een strobreed in de weg wil leggen naar de strot te vliegen. Niet echt mezelf, of zoals ik behoor te zijn.

’s Middags mag ik Ingrid halen, om meteen door te gaan naar de longarts voor de uitslag van de petscan. Zijn er meerdere organen aangetast ? Gelukkig niet…

We mochten een vijftal dagen weg op vakantie, maar gezien de uitzichtloosheid van de situatie mogen we het dubbele. Gelukkig…

Thuisgekomen voelen de ledematen zwaar, evenals de oogleden. De rusteloosheid van de afgelopen dagen en nachten eist haar tol. Een gevoel van blijheid en vertrouwen bekruipt ons steeds meer als we alle reacties van jullie doornemen. Het licht aan onze horizon is uit, de moeilijke weg is donker. Echter, al jullie boodschappen zijn als sterren aan de hemel die trachten ons pad te verlichten, en ons richting willen geven.

We kijken ademloos naar al die schitterende lichtpuntjes die voor ons opgelaten worden. Wie weet valt er een sterretje, en mogen we een wens doen..?

Vandaag een dag zonder ziekenhuis, een dag waarop je kunt werken en snel de tassen pakken voor de korte vakantie. Morgen komt er immers niets van, en zaterdag moeten we nog maar zien.

Ik moest publieksportretten maken in Bergen Op Zoom. Normaliter duik ik op m’n onderwerpen, maar ditmaal miste ik toch wel wat spontaniteit en het voelde alsof ik een parodie op mezelf aan het spelen was. Doorbijten.

Doorbijten net als Ingrid, die tegen de operatie van morgen -hoe klein die ook moge zijn- opziet. Niets voor haar overigens. Maar ze heeft duidelijk plezier tijdens het afkruisen van de vakantielijst. Alles voelt weer even zoals we willen dat het moet zijn, je merkt het aan dochterlief die weer in haar pubergedrag terugvalt.

Even alsof er niets aan de hand is…

Zo gaat dat dus.

Het moment komt echt dat er geen tranen meer zijn, dat je doodmoe bent en je maag knijpt van de honger.

Het slaapkamerplafond is ’s nachts even donker als je gedachten terwijl je blik niet weet waarheen te kijken. Het besluit valt: we gaan alleen voor chemo als we weten dat het écht effect zal hebben. Niet als een kreperend wezen, maar met opgeheven hoofd samen naar de eindstreep, ook al ligt-ie nog zo kort bij.

Maar ja, eerst wél de wereld rond om te zoeken naar een wijze om Ingrid’s leven te rekken, en dan spreken we over maanden. Het geeft gemoedsrust zowaar. Je slaapt weer, eet weer, grapt weer tegen elkaar.

Vandaag de petscan van twee en een half uur om te zien of er nog uitzaaiing naar andere organen is. Vrijdag de uitslag. Weer de machteloosheid van het wachten, maar het kan niet anders. Mijn lontje wordt korter, merk ik. Ik ageer tegen sukkelige weggebruikers, terwijl ze me niet eens in de weg zitten. M’n achteloos ’sorry’-gebaar tegen de piepende remmen terwijl ik onnadenkend de Vrouwmadestraat over probeer te lopen. De zoveelste waarschuwing dat ik ‘wakker’ moet worden…

Lul, zeg ik tegen mezelf. Doe normaal.

Normaal… Wat is normaal in deze dagen..?

Hoe moeilijk het ook is bij het ontwaken, de dag wijst je de weg.

Vandaag bleek dat de lymfeklier niet zo makkelijk te verwijderen is, en dat vrijdag een dagopname nodig is om het zaakje te klaren. Dat betekent een rondgang langs diverse loketten in het ziekenhuis. Daar, in de wachtruimtes, zie je dat jouw leed echt niet het enige en het ergste is. Waar zou je voor kiezen: een kort leven met kwaliteit, of een lang leven vol ellende ? Een bittere constatering, maar wel eentje die je met de neus op de feiten drukt.

Morgen de petscan, om te kijken of er nog uitzaaiing in andere organen te vinden is, vrijdag de uitslag daarvan en de ingreep om de klier te verwijderen. Het zal een week duren eer bekend zal zijn waaruit de behandeling zal bestaan.

Die week van wachten wensen we in Frankrijk door te brengen, waar Ingrid dicht bij haar familie kan zijn. Tóch nog een beetje vakantie. Zondag vertrekken we.

We mogen niet vergeten dat dit weblog over elkaars fotografie gaat. Niet alleen over verdriet, maar ook over vrolijkheid.

Roosendaal huilt de laatste dagen, en zij is niet de enige. Het vocht op de Nederlandse terrassen hangt niet klaar en koel in frisbedampte glazen, maar spettert vanaf de stoelen en tafeltjes op de verlaten terrassen. Dát is pas triest om te zien.

Arme kampeerders in ons eigen koele, doornatte kikkerland, in hun klamme bedjes. De gezelschapsspelletjes en het bladeren in boekjes met uitstapjes zullen intussen hun neuzen wel uitkomen.

Wellicht is het een goed idee om de overheid te laten beslissen de schoolvakanties te verplaatsen naar augustus en september. Een bijZONder goed plan..!

De dreun blijft nadenderen. Veel warme reacties die goed doen, en waarempel écht helpen. Je voelt je minder alleen in je verdriet en de wanhoop. Dank daarvoor, veel dank !

Deze dagen kiezen we alleen voor onszelf. Het brengt verdieping in ons leven. De slaap is moeilijk te vatten, maar de hazeslaapjes die je hand in hand doorbrengt brengen wat rust. je bent weer dicht bij elkaar. Hoe vreemd ook, ervaar je elkaars geur en sla je haar op als een eindeloze herinnering. Ieder moment bewaar je als een kostbaar relikwie.

De ochtend brengt de angsten, de twijfels en het zicht op een schierlijk eindeloze dag met zich mee. Maar we gaan ervoor. Veel moet geregeld, veel moet gedaan. Toch niet teveel aan elkaar plakken, ieder een eigen weg de dag in. Los van elkaar.

De longarts belt, morgen moet de klier met kwaadaardige cellen eruit en naar de VU in Amsterdam. Het feit dat er iets gebeurt en de warmte van derden zet jezelf aan tot ondernemen. De toekomst, hoe kort dan ook, wacht…

Was ik vergeten om Betty’s inzending voor het Thema te plaatsen:

Hoofddeksel op “De Parade” in Utrecht.

Een foto om vrolijk van te worden, Betty..!

De dag begint met tranen. Wat kon er nu mis zijn met een bobbeltje bij haar sleutelbeen ?Als er iemand is die oplet wat ze eet, wat ze doet en volop sport is het Ingrid wel. Hollands Glorie.Maar het was mis, meteen naar de longarts. Het ziekenhuis leek verlaten, en de ogen van de arts spraken boekdelen.Een punctie en een CT-scan de daarop volgende dagen zou meer kunnen vertellen over de schaduw die hij achter Ingrid’s hart zag.Vrijdagmiddag weer een verlaten ziekenhuis, en weer spraken de ogen van de arts boekdelen. Uitzaaiingen, als sterretjes aan een donkere hemel op de foto’s. Geen hoop.Chemotherapie die de resterende levenstijd nog zou kunnen rekken. Maar dat moet nog blijken.De wereld om ons heen stort in, weg toekomst. Dat de vakantie met Ingrids familie in Zuid-Frankrijk niet doorgaat lijkt nog het minst erg.Het leven stopt.Thuisgekomen rest je niets dan in tranen je naasten telefonisch in te lichten.Het verdriet neem voorgoed bezit van je. Het knijpt je keel en maag dicht. Geen eetlust.We proberen toch nog bezig te zijn in de studio, maar zoals de week dat we in afwachting waren van de uitslag, gedraag ik me als een zombie.Toen al liet ik na het afrekenen bij Ikea m’n spullen gewoon op de lopende band liggen, om enkel met een kast me naar de parkeergarage te begeven. Zo meer gedurende de dagen, ik verander dit niet. Ik zweef in een donker gevoel, dat alleen maar zwarter lijkt te worden.Hoe moet het nu verder ? Ik weet het niet.Ik drink graag een biertje, maar moet oppassen dat ik niet in de fles vlucht. Biertjes met mate dus, bij de les blijven.Sterk moet ik zijn voor m’n meiden, maar ik faal aan alle kanten. Mijn gevoel is sterker dan de pogingen om flink te zijn.Het ontwaken is het ergst. Je ziet het liefste wat je bezit naast je liggen, en als een trein denderen alle doemscenario’s je brein binnen.Opstaan is moeilijk.De dag begint met tranen, en is moeilijk aan te vangen.Je keel knijpt, je maag voelt misselijk.Het ongrijpbare heeft bezit van je genomen…

We hebben het even stil kunnen houden, maar er zit nu niets anders op dan het mede te delen. Helaas via deze weg.

Na een week van spanning en onzekerheid is uit onderzoeken gebleken dat Ingrid longkanker met uitzaaiingen heeft. Er is geen hoop.

Er wordt onmiddellijk begonnen met chemo, de vakantie hebben we afgezegd. Echter, de chemo zal een en anders slechts iets kunnen rekken.

Het doet veel pijn dit te moeten vertellen.