De dag begint met tranen. Wat kon er nu mis zijn met een bobbeltje bij haar sleutelbeen ?Als er iemand is die oplet wat ze eet, wat ze doet en volop sport is het Ingrid wel. Hollands Glorie.Maar het was mis, meteen naar de longarts. Het ziekenhuis leek verlaten, en de ogen van de arts spraken boekdelen.Een punctie en een CT-scan de daarop volgende dagen zou meer kunnen vertellen over de schaduw die hij achter Ingrid’s hart zag.Vrijdagmiddag weer een verlaten ziekenhuis, en weer spraken de ogen van de arts boekdelen. Uitzaaiingen, als sterretjes aan een donkere hemel op de foto’s. Geen hoop.Chemotherapie die de resterende levenstijd nog zou kunnen rekken. Maar dat moet nog blijken.De wereld om ons heen stort in, weg toekomst. Dat de vakantie met Ingrids familie in Zuid-Frankrijk niet doorgaat lijkt nog het minst erg.Het leven stopt.Thuisgekomen rest je niets dan in tranen je naasten telefonisch in te lichten.Het verdriet neem voorgoed bezit van je. Het knijpt je keel en maag dicht. Geen eetlust.We proberen toch nog bezig te zijn in de studio, maar zoals de week dat we in afwachting waren van de uitslag, gedraag ik me als een zombie.Toen al liet ik na het afrekenen bij Ikea m’n spullen gewoon op de lopende band liggen, om enkel met een kast me naar de parkeergarage te begeven. Zo meer gedurende de dagen, ik verander dit niet. Ik zweef in een donker gevoel, dat alleen maar zwarter lijkt te worden.Hoe moet het nu verder ? Ik weet het niet.Ik drink graag een biertje, maar moet oppassen dat ik niet in de fles vlucht. Biertjes met mate dus, bij de les blijven.Sterk moet ik zijn voor m’n meiden, maar ik faal aan alle kanten. Mijn gevoel is sterker dan de pogingen om flink te zijn.Het ontwaken is het ergst. Je ziet het liefste wat je bezit naast je liggen, en als een trein denderen alle doemscenario’s je brein binnen.Opstaan is moeilijk.De dag begint met tranen, en is moeilijk aan te vangen.Je keel knijpt, je maag voelt misselijk.Het ongrijpbare heeft bezit van je genomen…
Powered bij FireStats
