header image
 

Het Verhaal (1)

De dag begint met tranen. Wat kon er nu mis zijn met een bobbeltje bij haar sleutelbeen ?Als er iemand is die oplet wat ze eet, wat ze doet en volop sport is het Ingrid wel. Hollands Glorie.Maar het was mis, meteen naar de longarts. Het ziekenhuis leek verlaten, en de ogen van de arts spraken boekdelen.Een punctie en een CT-scan de daarop volgende dagen zou meer kunnen vertellen over de schaduw die hij achter Ingrid’s hart zag.Vrijdagmiddag weer een verlaten ziekenhuis, en weer spraken de ogen van de arts boekdelen. Uitzaaiingen, als sterretjes aan een donkere hemel op de foto’s. Geen hoop.Chemotherapie die de resterende levenstijd nog zou kunnen rekken. Maar dat moet nog blijken.De wereld om ons heen stort in, weg toekomst. Dat de vakantie met Ingrids familie in Zuid-Frankrijk niet doorgaat lijkt nog het minst erg.Het leven stopt.Thuisgekomen rest je niets dan in tranen je naasten telefonisch in te lichten.Het verdriet neem voorgoed bezit van je. Het knijpt je keel en maag dicht. Geen eetlust.We proberen toch nog bezig te zijn in de studio, maar zoals de week dat we in afwachting waren van de uitslag, gedraag ik me als een zombie.Toen al liet ik na het afrekenen bij Ikea m’n spullen gewoon op de lopende band liggen, om enkel met een kast me naar de parkeergarage te begeven. Zo meer gedurende de dagen, ik verander dit niet. Ik zweef in een donker gevoel, dat alleen maar zwarter lijkt te worden.Hoe moet het nu verder ? Ik weet het niet.Ik drink graag een biertje, maar moet oppassen dat ik niet in de fles vlucht. Biertjes met mate dus, bij de les blijven.Sterk moet ik zijn voor m’n meiden, maar ik faal aan alle kanten. Mijn gevoel is sterker dan de pogingen om flink te zijn.Het ontwaken is het ergst. Je ziet het liefste wat je bezit naast je liggen, en als een trein denderen alle doemscenario’s je brein binnen.Opstaan is moeilijk.De dag begint met tranen, en is moeilijk aan te vangen.Je keel knijpt, je maag voelt misselijk.Het ongrijpbare heeft bezit van je genomen…

~ door Aad op 20 juli 2008,.

18 Reacties to “Het Verhaal (1)”

  1. Wat te zeggen, Aad? Het is waar je bang voor bent en hoopt dat het nooit gebeuren zal. Wat een groot verdriet in jullie leven en gezin en ik huil in stilte met jullie mee. Ik wens jullie heel veel kracht toe.

  2. Aad, wat ben je eerlijk en omschrijf je jezelf treffend. Hoe goed probeerde je jezelf te houden vrijdag, die tijd vóór DE afspraak, maar je ogen spraken boekdelen.
    En verder, het kan niet niet, het mag niet. Ingrid ziet er veel te goed uit.
    En wat ik al eerder (ongeveer) zei, je hoeft niet sterk te zijn, hoe kan je nu sterk zijn als je zoiets overkomt ? Ben er gewoon, vecht met haar mee.
    Je bent toch Aad ? Aad zijn is genoeg !

  3. Sterk zijn wil niet zeggen dat er geen tranen mogen vloeden.
    Zoiets kan toch niemand bevatten. Zeker niet omdat Ingrid er gezond uit ziet.
    Ik sluit me aan bij Xandra. Er zijn voor haar, met haar vechten, grienen, boos zijn etc. Dat is voldoende.

  4. Kom hier via Palisa.. wil jullie veel sterkte en kracht wensen!

  5. Liefste Aad, ik sluit me aan bij Kwebbel en Xandra. Beter dan hen kan ik ‘t niet verwoorden. Maar wij zijn ‘r ook voor jou, vergeet dat niet!! Hele dikke kus, Cat

  6. Woorden schieten te kort… en die tranen.. die mogen heus..
    Gevoelens als deze kan je niet wegslikken… Ik wil jouw, Ingrid en de meiden heel veel kracht toewensen in deze moeilijke tijd.

  7. Elk woord hier neergezet is eigenlijk een teveel want wat, waarom….
    Wens jullie zoveel sterkte en kracht dit samen te doen het enige wat kan, er zijn

    vergeet niet dat de meiden uit jou verdriet ook troost
    zullen halen,
    want woorden zijn er niet voor.

  8. Vooral Ingrid wens ik veel moed toe en voor jou en je kinderen hoop ik dat je troost zult vinden in een moeilijke tijd. Woorden schieten me tekort. Het waarom zul je nooit kunnen beantwoorden. Machteloosheid is je ergste vijand.

  9. Aad,

    ik kan van alles proberen te bedenken om op te schrijven, maar ik kan geen woorden vinden, niet om te helpen en niet om te troosten. Ik denk aan jullie, da’s alles wat ik kan doen. Leun op je vrienden en vreemdelingen………….

  10. Lieve Aad, het is en blijft een shock die jullie nu meemaken, het verstand weet het wel maar het hart wil partout niet meemaken. Wacht nu eerst maar die chemo-behandeling af wat die brengt, oké.
    Love Joanna

  11. Ik kom hier via Palisa
    Ook al ken ik jullie niet persoonlijk ,maar we komen elkaar wel eens tegen op het net
    Wil ik jullie in deze zeer moeilijke tijd heel veel sterkte en kracht toewensen
    Ook hier hopen we voor jullie op een wonder

    Irma en de jongens

  12. Heb hardop staan vloeken…

    Ik denk aan jullie.

    Rolf.

  13. Ik ben al drie keer begonnen met het schrijven van een reactie, maar niets klinkt zoals ik het wil laten klinken. Meer dan wat anderen hier al hebben gezegd heb ik niet toe te voegen. Behalve, misschien, dat sterk zijn niet altijd gelijk is aan je tranen inhouden. Sterk zijn is juist je emoties tonen, delen, en elkaar steunen zo goed als je kan. Stop je emoties niet weg, daar krijg je alleen maar last van….

    Geniet van elkaar.

    Liefs van mijn aan de overkant van het water.

  14. [...] Aad & Familie; Heel veel sterkte in de komende periode! [...]

  15. Aad Ingrid
    eel veul sterkte, wijsheid, en steun van jullie omgeving.

    n stille vriend/bewonderaar

    KS

    ps
    Lieve God help ze er doorheen

  16. lieve aad en ingrid

    ik wil jullie laten weten dat ik aan jullie denk!
    heel veel sterkte en kracht voor de komende tijd

    dikke kus van doortje

  17. Lieve Aad, Ingrid en Zoe.

    Hoorde gisterenavond van Diana het vreselijke bericht, ik heb meteen je website opgezocht, want ik kon het niet geloven, maar……. het is waar, helaas, helaas, ik heb er onrustig van geslapen, kun je nagaan, hoe geschrokken jullie omgeving is. Jongen, geniet van elkaar, zeg alles wat je wilt zeggen tegen elkaar en zorg ervoor dat je nooit hoeft te denken, had ik maar….., maar dat zal bij jullie niet gebeuren, daarvan ben ik overtuigd.
    Ik hou mezelf op de hoogte via je website en bid dat er toch nog een wonder geschiedt. Denk aan jullie.
    Liefs nanny

  18. Hallo lieve Aad, Ingrid en Zoe,

    wat is het leven soms moeilijk te begrijpen. We denken aan jullie en wensen jullie veel sterkte toe. Veel kracht en liefs van Ronald en Diana.

Reageer;




 

grayscale.gif