Aad Meijer

We mogen niet vergeten dat dit weblog over elkaars fotografie gaat. Niet alleen over verdriet, maar ook over vrolijkheid.

Roosendaal huilt de laatste dagen, en zij is niet de enige. Het vocht op de Nederlandse terrassen hangt niet klaar en koel in frisbedampte glazen, maar spettert vanaf de stoelen en tafeltjes op de verlaten terrassen. Dát is pas triest om te zien.

Arme kampeerders in ons eigen koele, doornatte kikkerland, in hun klamme bedjes. De gezelschapsspelletjes en het bladeren in boekjes met uitstapjes zullen intussen hun neuzen wel uitkomen.

Wellicht is het een goed idee om de overheid te laten beslissen de schoolvakanties te verplaatsen naar augustus en september. Een bijZONder goed plan..!

De dreun blijft nadenderen. Veel warme reacties die goed doen, en waarempel écht helpen. Je voelt je minder alleen in je verdriet en de wanhoop. Dank daarvoor, veel dank !

Deze dagen kiezen we alleen voor onszelf. Het brengt verdieping in ons leven. De slaap is moeilijk te vatten, maar de hazeslaapjes die je hand in hand doorbrengt brengen wat rust. je bent weer dicht bij elkaar. Hoe vreemd ook, ervaar je elkaars geur en sla je haar op als een eindeloze herinnering. Ieder moment bewaar je als een kostbaar relikwie.

De ochtend brengt de angsten, de twijfels en het zicht op een schierlijk eindeloze dag met zich mee. Maar we gaan ervoor. Veel moet geregeld, veel moet gedaan. Toch niet teveel aan elkaar plakken, ieder een eigen weg de dag in. Los van elkaar.

De longarts belt, morgen moet de klier met kwaadaardige cellen eruit en naar de VU in Amsterdam. Het feit dat er iets gebeurt en de warmte van derden zet jezelf aan tot ondernemen. De toekomst, hoe kort dan ook, wacht…