Het Verhaal (4)
• woensdag, juli 23rd, 2008
Zo gaat dat dus.
Het moment komt echt dat er geen tranen meer zijn, dat je doodmoe bent en je maag knijpt van de honger.
Het slaapkamerplafond is ’s nachts even donker als je gedachten terwijl je blik niet weet waarheen te kijken. Het besluit valt: we gaan alleen voor chemo als we weten dat het écht effect zal hebben. Niet als een kreperend wezen, maar met opgeheven hoofd samen naar de eindstreep, ook al ligt-ie nog zo kort bij.
Maar ja, eerst wél de wereld rond om te zoeken naar een wijze om Ingrid’s leven te rekken, en dan spreken we over maanden. Het geeft gemoedsrust zowaar. Je slaapt weer, eet weer, grapt weer tegen elkaar.
Vandaag de petscan van twee en een half uur om te zien of er nog uitzaaiing naar andere organen is. Vrijdag de uitslag. Weer de machteloosheid van het wachten, maar het kan niet anders. Mijn lontje wordt korter, merk ik. Ik ageer tegen sukkelige weggebruikers, terwijl ze me niet eens in de weg zitten. M’n achteloos ’sorry’-gebaar tegen de piepende remmen terwijl ik onnadenkend de Vrouwmadestraat over probeer te lopen. De zoveelste waarschuwing dat ik ‘wakker’ moet worden…
Lul, zeg ik tegen mezelf. Doe normaal.
Normaal… Wat is normaal in deze dagen..?
Zo gaat dat dus.
Het moment komt echt dat er geen tranen meer zijn, dat je doodmoe bent en je maag knijpt van de honger.
Het slaapkamerplafond is ’s nachts even donker als je gedachten terwijl je blik niet weet waarheen te kijken. Het besluit valt: we gaan alleen voor chemo als we weten dat het écht effect zal hebben. Niet als een kreperend wezen, maar met opgeheven hoofd samen naar de eindstreep, ook al ligt-ie nog zo kort bij.
Maar ja, eerst wél de wereld rond om te zoeken naar een wijze om Ingrid’s leven te rekken, en dan spreken we over maanden. Het geeft gemoedsrust zowaar. Je slaapt weer, eet weer, grapt weer tegen elkaar.
Vandaag de petscan van twee en een half uur om te zien of er nog uitzaaiing naar andere organen is. Vrijdag de uitslag. Weer de machteloosheid van het wachten, maar het kan niet anders. Mijn lontje wordt korter, merk ik. Ik ageer tegen sukkelige weggebruikers, terwijl ze me niet eens in de weg zitten. M’n achteloos ’sorry’-gebaar tegen de piepende remmen terwijl ik onnadenkend de Vrouwmadestraat over probeer te lopen. De zoveelste waarschuwing dat ik ‘wakker’ moet worden…
Lul, zeg ik tegen mezelf. Doe normaal.
Normaal… Wat is normaal in deze dagen..?
