Het Verhaal (6)
• vrijdag, juli 25th, 2008
Vandaag de dag van de ingreep, de lymfeklier moet eruit om de chemo af te kunnen stemmen. Ik mag Ingrid’s bed duwen naar de OK, maar moet daarna echt weg. Ik mijmer nog wat bij een beeldje in een van de tuintjes van het ziekenhuis. Ik kan niet wachten op het telefoontje na de operatie, na een half uur bel ik zelf. Zinloos, maar wat moet ik dan..?
Intussen betrap ik mezelf erop dat ik aan het veranderen ben in een ongeleid projectiel. Los ik normaal gesproken mijn onmin verbaal op, ditmaal neig ik ernaar eenieder die mij of Ingrid een strobreed in de weg wil leggen naar de strot te vliegen. Niet echt mezelf, of zoals ik behoor te zijn.
’s Middags mag ik Ingrid halen, om meteen door te gaan naar de longarts voor de uitslag van de petscan. Zijn er meerdere organen aangetast ? Gelukkig niet…
We mochten een vijftal dagen weg op vakantie, maar gezien de uitzichtloosheid van de situatie mogen we het dubbele. Gelukkig…
Thuisgekomen voelen de ledematen zwaar, evenals de oogleden. De rusteloosheid van de afgelopen dagen en nachten eist haar tol. Een gevoel van blijheid en vertrouwen bekruipt ons steeds meer als we alle reacties van jullie doornemen. Het licht aan onze horizon is uit, de moeilijke weg is donker. Echter, al jullie boodschappen zijn als sterren aan de hemel die trachten ons pad te verlichten, en ons richting willen geven.
We kijken ademloos naar al die schitterende lichtpuntjes die voor ons opgelaten worden. Wie weet valt er een sterretje, en mogen we een wens doen..?
Vandaag de dag van de ingreep, de lymfeklier moet eruit om de chemo af te kunnen stemmen. Ik mag Ingrid’s bed duwen naar de OK, maar moet daarna echt weg. Ik mijmer nog wat bij een beeldje in een van de tuintjes van het ziekenhuis. Ik kan niet wachten op het telefoontje na de operatie, na een half uur bel ik zelf. Zinloos, maar wat moet ik dan..?
Intussen betrap ik mezelf erop dat ik aan het veranderen ben in een ongeleid projectiel. Los ik normaal gesproken mijn onmin verbaal op, ditmaal neig ik ernaar eenieder die mij of Ingrid een strobreed in de weg wil leggen naar de strot te vliegen. Niet echt mezelf, of zoals ik behoor te zijn.
’s Middags mag ik Ingrid halen, om meteen door te gaan naar de longarts voor de uitslag van de petscan. Zijn er meerdere organen aangetast ? Gelukkig niet…
We mochten een vijftal dagen weg op vakantie, maar gezien de uitzichtloosheid van de situatie mogen we het dubbele. Gelukkig…
Thuisgekomen voelen de ledematen zwaar, evenals de oogleden. De rusteloosheid van de afgelopen dagen en nachten eist haar tol. Een gevoel van blijheid en vertrouwen bekruipt ons steeds meer als we alle reacties van jullie doornemen. Het licht aan onze horizon is uit, de moeilijke weg is donker. Echter, al jullie boodschappen zijn als sterren aan de hemel die trachten ons pad te verlichten, en ons richting willen geven.
We kijken ademloos naar al die schitterende lichtpuntjes die voor ons opgelaten worden. Wie weet valt er een sterretje, en mogen we een wens doen..?
