Aad Meijer

Tijd voor een nieuw thema. Ook al schijnt de herfst op de één of andere wijze aangebroken, dáár gaan we het niet over hebben.

Laat deze maand nu eens zien wat je écht mooi vind. Dat kan heel simpel zijn, en o zo dichtbij. Ik koos de heropbouw van Roosendaal, te zien op bijgaande foto. Ook al vind jij het niks, ik vind het práchtig.

Dusssss: ‘Mooi’ laat ons maar eens wat zien. We zijn zeer benieuwd..!

Welkom, welkom, welkom..!

Hierbij de weerzijde van de uitnodigingskaart voor de opening. Ingrid is volop bezig geweest met adresseren en de kaarten zijn en route. Maar het is zeker te weten dat we zo links en rechts iemand vergeten zijn. Wil je komen, mail het dan alsjeblieft. Dan krijg je alsnog de uitnodiging per post en kunnen we je incalculeren voor de catering.

Webloggers: wil  je er graag bij zijn, mail  je adres en je bent van harte welkom. Zou je het tevens leuk vinden om deel te nemen aan het CLLCTF, laat ook dat weten. We plannen dan een ontmoetingssessie na de opening.

Wat een gedoe hè, zo’n opening. Je doet het nooit goed…

Op de valreep een bijdrage van Blips onze correspondent in Minnesota USA. Hij schrijft: “Dit zijn typische beelden van de “State Fair” een jaarlijks evenement die in veel staten van de USA gehouden wordt. Een “state fair” is zoiets als een jaarmarkt met kermis. In Minnesota is alles op een stokje (on a stick) en neem dat gerust letterlijk. Hotdog op een stokje, gefrituurde speklapjes in chocolade gedipt op een stokje, Politieke leuzen op een stokje. De foto’s zijn dus typisch jaarlijks terugkerende beelden.”

De komkommertijd lijkt definitief voorbij. Werk aan de winkel ! De werkdagen zijn lang en intensief, maar tegelijkertijd o zo leuk. Het betekent ook dat het aanbod aan werk stijgende is, en dat voelt goed.

Naast Grote Feesten als het optreden van de Mooskircher Musikanten voor lange tafels bier en en megaspektakel als The Ride For The Roses die lange linten fietsers door het zonovergoten Zeeuwse landschap deden treken was er ook de opening van een expositie waaraan Karien Wierikx deelnam. Zij maakt niet zomaar mode, haar jurken zijn staaltjes van indrukwekkende kunst.

Zij bewondert mijn werk, ik het hare dus het samenwerkingsverband was snel gesloten. Niet alleen weloverwogen visagie en styling maken een vrouw op haar mooist, maar wel degelijk ook haar kleding.

Wordt dus vervolgd..!

Natuurlijk vervloekt ze me tot in de hel en terug als ze deze post ziet. Maar tijdens de spaarzame uurtjes die me ’s avonds resten om de studio gewassen en gestreken op tijd klaar te krijgen gaan m’n gedachten vaak naar haar uit. Vochten we elkaar eerst dagelijks elkaar het kot uit, ze is nu m’n maatje. Vijftien jaar, gaat voor haar werk bij Dirk, gaat voor haar folderwijk, gaat voor haar sport, gaat voor haar studie, haar vriendje, maar nu ook voor haar vader. En dat doet goed.

Ik maakte deze spontane portretserie van haar in Zuid Frankrijk. Krijgt een ereplekje tegenover m’n plek achter m’n werktafel.

Nu eens wat aandacht voor Zoë de Powie. Ze verdient het. Dik.

Hier mijn bijdrage aan het item van de maand.

“dit is wel heel erg typisch, niet?”

Meiden in de studio in de Molenstraat blijft een klein beetje feest, veel dollen en babbels alom.

De meiden heetten Xandra, en Smarts. Allebei heel vaardig met de camera, maar ook met de tongriem. Onbewust was dit wellicht een valse start van het TKST & BLD CLLCTF, want er werd veel over elkaars fotografie gesproken en de studiolampen bliepten er lustig op los.

Ook over elkaars dromen gesproken. Daarom zoek ik bij deze een buitengewoon ambtenaar ( mag ook een charlatan zijn ), een Sissijurk ( “wijd van beneden met zo’n strak lijfje waardoor je tieten er ineens als cup E uitzien” ), een romantische omgeving en een plek om te feesten. Verder kindjes in het wit die rozenblaadjes strooien, wat duiven en een stralend zonnetje aan de hemel. En uiteraard ( weer ) iemand die de hapjes verzorgt. Ow ja, en iemand die foto’s maakt…

Foto’s zijn er vandaag zat gemaakt, de studio begint te leven.

Xan en Smarts bedankt, jullie waren méér dan welkom..!

Typisch Ierland:

Kijkend naar het plaatje moet je bijna kunnen raden waar ik mijn vakantie
heb doorgebracht.
Typisch Nederlands, toch?

Typisch Thailand, waar iedereen van alles probeert te verkopen. De ‘bezemwagen’ vond ik hier een mooi voorbeeld van. De foto’s met eettentjes waar men schorpioenen, sprinkhanen e.d. verkoopt bespaar ik je.