Het Verhaal (9)
• maandag, augustus 11th, 2008
De foto van deze fascinerende windmolen maakte ik verleden week in Frankrijk.
Hij staat ervoor dat, hoe de wind ook waait, je altijd dóór moet proberen te gaan…
Vandaag zou dus weer een normale dag moeten zijn. Ik toog naar m’n studio om aan het werk te gaan. Immers, er moeten verhalen geschreven en beelden gemaakt worden. Deadlines wachten immers ongeduldig… Eerst maar een bezoekje aan m’n buren, de redactie van de Weekbladen, daarna reclamebureau Communicatiewaarde. Laten zien dat het ‘goed’ gaat.
De binnenkomst in de studio geeft me een goed, behaaglijk gevoel. Dit is mijn plek. Echter, als het licht aangaat zie ik dat het boorstof twee weken de tijd heeft gehad om een bijna transparant lijkend grijs dekentje over alles in de gehele ruimte neer te leggen…
Komt later wel. Eerst koffie, rondkijken, proberen te werken, rondkijken, koffie, werken, rondkijken, rondkijken, rondkijken.
Het vlot niet echt. De automatische piloot in mij werkt wel, maar het mist dat beetje vuur om te sprankelen. Toch maar doorgaan zolang de waakvlam der inspiratie nog brandt. Hoe laag dan ook…
Op het eind van de dag naar huis, en daar aangekomen gaat niet veel later de deurbel: onze huisarts komt spontaan even babbelen, ook hij is van vakantie terug en is zich rot geschrokken. Het wordt een gezellig uurtje, maar ook hij draait niet om de realiteit heen.
Zo’n gesprek, al duurt het maar een uur, doet je veel goed. De waarheid van je wanhoop wordt erkend, het manco van je menszijn is je recht.
Vanavond was ook het moment om Rutger duidelijk te maken dat Ingrid deze week naar het ziekenhuis moet, en heel, heel erg ziek gaat worden. De afloop zullen we in fasen voor hem neer moeten gaan leggen, hij zou anders gek worden van het niet-begrijpen.
Maar ook hij zal de kans moeten krijgen om te genieten van de laatste maanden, hoe dan ook. Tis nog de twijfel hoe dat aan te pakken. De dag is echter om, de wind zal niet gaan liggen.
Daar doen we het maar mee…
De foto van deze fascinerende windmolen maakte ik verleden week in Frankrijk.
Hij staat ervoor dat, hoe de wind ook waait, je altijd dóór moet proberen te gaan…
Vandaag zou dus weer een normale dag moeten zijn. Ik toog naar m’n studio om aan het werk te gaan. Immers, er moeten verhalen geschreven en beelden gemaakt worden. Deadlines wachten immers ongeduldig… Eerst maar een bezoekje aan m’n buren, de redactie van de Weekbladen, daarna reclamebureau Communicatiewaarde. Laten zien dat het ‘goed’ gaat.
De binnenkomst in de studio geeft me een goed, behaaglijk gevoel. Dit is mijn plek. Echter, als het licht aangaat zie ik dat het boorstof twee weken de tijd heeft gehad om een bijna transparant lijkend grijs dekentje over alles in de gehele ruimte neer te leggen…
Komt later wel. Eerst koffie, rondkijken, proberen te werken, rondkijken, koffie, werken, rondkijken, rondkijken, rondkijken.
Het vlot niet echt. De automatische piloot in mij werkt wel, maar het mist dat beetje vuur om te sprankelen. Toch maar doorgaan zolang de waakvlam der inspiratie nog brandt. Hoe laag dan ook…
Op het eind van de dag naar huis, en daar aangekomen gaat niet veel later de deurbel: onze huisarts komt spontaan even babbelen, ook hij is van vakantie terug en is zich rot geschrokken. Het wordt een gezellig uurtje, maar ook hij draait niet om de realiteit heen.
Zo’n gesprek, al duurt het maar een uur, doet je veel goed. De waarheid van je wanhoop wordt erkend, het manco van je menszijn is je recht.
Vanavond was ook het moment om Rutger duidelijk te maken dat Ingrid deze week naar het ziekenhuis moet, en heel, heel erg ziek gaat worden. De afloop zullen we in fasen voor hem neer moeten gaan leggen, hij zou anders gek worden van het niet-begrijpen.
Maar ook hij zal de kans moeten krijgen om te genieten van de laatste maanden, hoe dan ook. Tis nog de twijfel hoe dat aan te pakken. De dag is echter om, de wind zal niet gaan liggen.
Daar doen we het maar mee…
