header image
 

Het Verhaal (9)

windmolen800.jpg

De foto van deze fascinerende windmolen maakte ik verleden week in Frankrijk.

Hij staat ervoor dat, hoe de wind ook waait, je altijd dóór moet proberen te gaan…

Vandaag zou dus weer een normale dag moeten zijn. Ik toog naar m’n studio om aan het werk te gaan. Immers, er moeten verhalen geschreven en beelden gemaakt worden. Deadlines wachten immers ongeduldig… Eerst maar een bezoekje aan m’n buren, de redactie van de Weekbladen, daarna reclamebureau Communicatiewaarde. Laten zien dat het ‘goed’ gaat.

De binnenkomst in de studio geeft me een goed, behaaglijk gevoel. Dit is mijn plek. Echter, als het licht aangaat zie ik dat het boorstof twee weken de tijd heeft gehad om een bijna transparant lijkend grijs dekentje over alles in de gehele ruimte neer te leggen…

Komt later wel. Eerst koffie, rondkijken, proberen te werken, rondkijken, koffie, werken, rondkijken, rondkijken, rondkijken.

Het vlot niet echt. De automatische piloot in mij werkt wel, maar het mist dat beetje vuur om te sprankelen. Toch maar doorgaan zolang de waakvlam der inspiratie nog brandt. Hoe laag dan ook…

Op het eind van de dag naar huis, en daar aangekomen gaat niet veel later de deurbel: onze huisarts komt spontaan even babbelen, ook hij is van vakantie terug en is zich rot geschrokken. Het wordt een gezellig uurtje, maar ook hij draait niet om de realiteit heen.

Zo’n gesprek, al duurt het maar een uur, doet je veel goed. De waarheid van je wanhoop wordt erkend, het manco van je menszijn is je recht.

Vanavond was ook het moment om Rutger duidelijk te maken dat Ingrid deze week naar het ziekenhuis moet, en heel, heel erg ziek gaat worden. De afloop zullen we in fasen voor hem neer moeten gaan leggen, hij zou anders gek worden van het niet-begrijpen.

Maar ook hij zal de kans moeten krijgen om te genieten van de laatste maanden, hoe dan ook. Tis nog de twijfel hoe dat aan te pakken. De dag is echter om, de wind zal niet gaan liggen.

Daar doen we het maar mee…

~ door Aad op 11 augustus 2008,.

8 Reacties to “Het Verhaal (9)”

  1. Ik denk dat het af en toe zelfs zal stormen en het zal zeer beslist niet meevallen om overeind te blijven en de “rots” te zijn.

    Sterkte.

  2. ik hoop op veel dagen met windstilte…..

  3. Voor niemand is dit te bevatten, laat staan voor Rutger.
    Fijn dat jullie huisarts zo meelevend en meevoelend is.

  4. Nog maar even je foto bestuderen, zodat ik niet de verkeerde aanspreek met Aad.Succes en tot morgen. Pien

  5. Misschien helpt het maar op het ziekenhuis lopen er maatschappelijk werkers en nog meer hulpverleners die je kunnen helpen met het “begrijpelijk” uitleggen aan de kids…Ookal denk je dat je het zelf kunt ( omdat je de kids natuurlijk het beste kent) ….Ze hebben vaker met dit bijltje gehakt…

    Succes !! en natuurlijk een dikke knuffel..

  6. Geweldig dat je een huisarts hebt die spontaan langskomt. Dat gaat jullie heel veel steun geven. Gewoon het idee dat ie er voor jullie is. Echt waar. Sterkte weer.

  7. Prima kerel die huisarts om spontaan langs te komen. Daar kun je op bouwen op zo’n man.

    Voor Rutger zal het heel moeilijk zijn alles te begrijpen. Het is voor ons al nauwelijks te bevatten.

  8. lieve aad en iedereen vanuit het snikhete thailand een berichtje van ons. alle sterkte nogmaals en ook hier denk ik even aan jullie als ik voorbij een tempeltje loop. binnenkort als ik de jetlag van me af geschud heb brand ik boedhistische kaarsjes of plak ik goud op de metershoge boedha vlakbij khao san. die boedha is zo hoog als een flatgebouw en hoop daarmee dat ook jullie hoop metershoog boven alles reist,
    over rijst gesproken… haha wij hebben het goed hier. geniet van elkaar en van alles om je heen doen wij ook van harte!

    Liefs Roos en Ronald vanuit Bangkok. (www.roosenronald.waarbenjij.nu)

Reageer;




 

grayscale.gif