Aad Meijer

In een kermiswinkeltje in Frankrijk kocht ik twee kermiseendjes als aandenken. Een rode en een zwarte, voor in de studio.

Vandaag ontdekte ik bij de Boerenbondwinkel een leuk klein aquariumpje met zwarte kaders en een zwart lampje erboven. Die is mijn, dacht ik.

Naar de kassa, en de juffrouw zegt vrolijk: ‘Laat me raden, u gaat visjes houden..!’

‘Tuurlijk nie’, antwoord ik nonchalant.

‘Ow, schildpadjes dan..!’ gaat ze opgewekt door.

‘Nope…’

‘Een Gerbilletjuh dan ?’ ze geeft de moed niet op.

‘Nee joh, das zielig’, pareer ik.

‘Wa dan ?’ buigt ze naar voor.

‘Kermiseendjes’ zeg ik.

‘Kermiseendjes, wa zij da,’ komt er in vloeiend Roosendaals uit.

‘Van die plastieke, met een ring door hun koppie, ken je die niet? Dan heb ik voortaan iedere dag prijs..!’

Nu valt ze stil en kijkt me met half opengezakte mond enige tijd aan. 

Vervolgens tikt ze de kassa in, en ik stel de standaardvraag of ik kan pinnen.

‘Ja wor…’

Ik pin en vertrek met een vriendelijk ‘Oudoe’. Tuurlijk ben ik gek, denk ik. 

Zag ze dat dan niet..?

Vanmorgen heb ik Ingrid naar het Franciscus gebracht voor drie dagen chemo. We namen stoer afscheid, om elkaar kracht te geven.

Echter, een paar uur later heeft de sluipmoordende ziekte eindelijk vorm gekregen: vloeistofzakken, waarvan één oranje, slangetjes en een blauw apparaat dat met trage indringende piepjes het gif in mijn fantastische meid pompt. Het zal haar aan moeten tasten en haar daarmee een paar maandjes meer levenstijd geven.

Thuis wachten met de stilte twee poezen die het vertikken lekker naar de tuin te gaan als ik de achterdeur voor hen opendoe. Ook zij weten dat er iets niet klopt.

Ik praat tegen mezelf, tegen de poezen, tegen dit weblog. Het is de de fles met wanhopige brievenpost die je de virtuele oceaan in mikt in de hoop dat daardoor de horizon gaat gloren.

Tranen houden je van het werk af, van de telefoontjes die je moet plegen. Het gif druppelt indirect in jezelf en ieder die van Ingrid houdt.

Geen gif zonder tegengif, maar welk, in Godsnaam welk..?