Aad Meijer

Open brief aan de Grote Magiër.

Buiten in de nacht wacht een magisch moment vanavond: volle maan.

Ik kijk, nog liever gezegd, staar naar haar. Volle maan betekent veel voor velen, en weinig voor hen die er niet in geloven. Net als geloven in de Grote Magiër.

Waarom, gij Grote, heb jij mijn lief en mij dertig jaar laten ploeteren. En nu, terwijl eindelijk, eindelijk we dat knusse huisje hebben, die betrouwbare auto, die kindertjes die we zo graag wilden, die lieve mensen om ons heen…

Nu we na zoveel zorgen en verdriet ons eigen bedrijfje willen opstarten, als hoop, als verwezenlijking van Onze Droom…

Waarom, gij Grote, bied jij m’n lief, m’n maatje, net voor we de top van die zo hoge berg zullen kunnen bereiken, een losse steen aan als houvast..?

Zoiets doe je niet. En kom er niet mee aan dat jouw wegen ondoorgrondelijk zijn, o Grote Magiër. Dat is een beetje te gemakkelijk, vind je niet..?

Maar goed, als beginnend ondernemer heb ik geleerd me zakelijk op te stellen dus ik zeg dat als het niet met jou kan, o gij Grote, dan maar zonder.

En ik kijk naar de maan, die al haar licht biedt in het duister. Zelfs zij geeft mij hoop, enkel door daar helder, rond en mooi te staan wezen.

Kom, Grote Magiër, zoiets moet jij toch ook kunnen..?

Het is ochtend, ik maak Zoë wakker: ‘kom op, we gaan mama halen.’ Ze vraagt zich af of we niet eerst moeten vragen hoe laat. ‘Dat stikt ons niks, we gaan d’r halen’.

De thuiskomst blijkt geen blijde, zoals we verwachtten. De emoties doen onverwacht meer dan je kunt veronderstellen. Het wordt Zoë, na al die dagen zo attent en positief bezig  te zijn geweest, te veel. Ook Ingrid heeft het moeilijk, ze komt tenslotte terug in een andere rol… Verdriet viert hoogtij.

Ik wandel daarna met Ingrid naar het stadshart van Roosendaal. Wat winkelen, terrasje pakken. Nu pas blijkt goed dat de chemo volop bezig is: ze wordt moe, haar ogen branden.

We moeten naar huis, en ik even later naar de wedstrijd RBC-FC Zwolle, er moet tenslotte ook nog geld voor m’n twee verdrietige meiden verdient worden.

Peinzend leun ik bepakt met m’n camera’s tegen het hek achter een van de doelen. De supporters hebben het feit dat er nu ook tijdens de wedstrijd getapt mag worden, aangegrepen om het hek rond het veld als afdruiprek te gebruiken.

Creatieve jongens, die Roosendalers…

Thuisgekomen is het huis in rust, de meiden slapen. Het was een -te- zware dag…