Aad Meijer

Sommige foto-opdrachten lijken zo makkelijk, maar blijken heel anders uit te pakken.

Vanmorgen ging ik op pad met de opdracht om ‘huilertjes’ te fotograferen tijdens hun eerste gang naar school. Leek me een eitje, verleden jaar ging dezelfde opdracht van een leien dakje.

Vandaag ging dat echter anders: eerst een buitenlandse vader die de aandacht van de juf volledig in beslag nam bij de uitleg over de suikerziekte van zijn dochter. Hij heeft gelijk, niets is belangrijker dan je eigen kind.

Daarna de binnenkomst van twee moslima’s, die niet gefotografeerd willen worden, maar wél m’n gezichtsveld blijven versperren zodat ik andere binnenkomertjes niet kán fotograferen. Het wordt een chaos, veel kinderen stormen binnen op zoek naar een stoeltje, zij vinden school wel leuk.

Daarna mag er helemáál niet gefotografeerd worden: een moeder met een blijf-van-m’n-lijfhistoroe komt haar kindje brengen.

Hoe moet dat nu met m’n foto..? De fotoruimte op de VP is immers gereserveerd…

Al met al is het uiteindelijk gelukt, daar niet van. Maar opdrachten als deze zijn als de sodemieter niet saai. Erger nog: ze vreten energie en creativiteit.

Zondag 14 september opent m’n Studio TKST & BLD, voor zover je geen uitnodiging ontvangt ben je van harte welkom. Aan de wanden hangen de resultaten van m’n omzwermingen, ben je in m’n digitale arendsnest, kun je je volgooien met alle goeds dat voorhanden is en netwerken alsof het een lieve lust is.

Fotografie is fantastisch, en dat moet iedereen weten…

Wat telt op je verjaardag…

Wat telt..?

Wat telde was je virtuele reactie. Je daadwerkelijke aanwezigheid. Het aura van je liefde. De kus, de kroel, de korte omhelzing.

We danken ieder die iets deed vandaag om de dag van vandaag tot een bijzondere te maken.

De vermoeidheid van vandaag gaf ons de vrijheid om blij te zijn, gelukkig en dankbaar te zijn. We beseffen nu meer dan ooit dat achter de mooie boeketten, de cadeaus en de kaarten mensen zich aan het opstellen zijn om ons door deze moeilijke tijd heen te helpen.

Hoe eindig het leven ook is, de onderlinge liefde blijft altijd bestaan.

Terwijl het noodweer boven ons bestaan zich met de dag meer manifesteert, is het goed te weten dat we jullie op onze ark kunnen uitnodigen om dat laatste stukje samen te varen. Het zal geen Olympische prestatie zijn; immers, liefde en verbondenheid kun je niet uitdrukken in bronzen, zilveren of gouden plakken.

Dank dat je er was, hoe dan ook…

Al vieren we het niet groots: Ingrid is vandaag wél jarig dus twee violen een trommel en een fluit, maar dan wat zachtjes.

Haar cadeauwens was ditmaal een mooie grote tas voor heen-en weer naar het ziekenhuis. Mooi niet. Wij hadden een portret in gedachten voor de slaapkamer, en fotomAadje Edmund Messerschmidt werkte volop mee.

Stiekem maakte hij van ons drietjes dit grote portret, en lijstte het prachtig in. Dit werkje sloeg bij ons nietsvermoedende moedertje in als een bom, de dag was meteen goed..!

Wellicht ten overvloede: fotograaf Ed maakt deel uit van ons TKST & BLD CLLCTF, en een veer in z’n reet zal hem niet misstaan. Bedankt Edjuh..!