Het Verhaal (17)
• dinsdag, augustus 19th, 2008
Onderging Ingrid verleden week de driedaagse Chemokuur 1a, morgen wacht 1b. Kuur 1b is een eitje vergeleken met 1a. Slechts één gifsoort deze keer, en die hoeft maar anderhalf uur binnen te druppelen. Daarna inpakken en wegwezen.
Maar ja, vanmorgen ter voorbereiding een check van Ingrid’s bloed. De longarts meldt vrolijk dat er niet eens aan te zien is dat ze chemo heeft gehad. Tesamen met het feit dat haar longkanker vreemd genoeg ook niet te horen is doet mij in mezelf afvragen wanneer iemand me nu eens wakker komt maken uit deze nachtmerrie. Tis wel welletjes geweest hoor..!
Vanavond ging ik ter voorbereiding voor het schrijven van een verhaal naar Upstairs Wellness in Roosendaal. Eigenaar Frans van Boven vertelt bij een kop koffie over zijn ervaringen, toen hij dertien jaar geleden zijn vrouw verloor. Hij relativeert knap, heeft uiteraard gevoeld wat ik nu voel. Het gesprek doet me goed.
Werken lukt weer een beetje, het vermogen tot concentratie is gelukkig terug. Er wachten veel deadlines, dus ik moet er weer volop tegenaan. Wie weet volgt er nu ook weer een beetje ‘normaal’ dagelijks leven..?
Onderging Ingrid verleden week de driedaagse Chemokuur 1a, morgen wacht 1b. Kuur 1b is een eitje vergeleken met 1a. Slechts één gifsoort deze keer, en die hoeft maar anderhalf uur binnen te druppelen. Daarna inpakken en wegwezen.
Maar ja, vanmorgen ter voorbereiding een check van Ingrid’s bloed. De longarts meldt vrolijk dat er niet eens aan te zien is dat ze chemo heeft gehad. Tesamen met het feit dat haar longkanker vreemd genoeg ook niet te horen is doet mij in mezelf afvragen wanneer iemand me nu eens wakker komt maken uit deze nachtmerrie. Tis wel welletjes geweest hoor..!
Vanavond ging ik ter voorbereiding voor het schrijven van een verhaal naar Upstairs Wellness in Roosendaal. Eigenaar Frans van Boven vertelt bij een kop koffie over zijn ervaringen, toen hij dertien jaar geleden zijn vrouw verloor. Hij relativeert knap, heeft uiteraard gevoeld wat ik nu voel. Het gesprek doet me goed.
Werken lukt weer een beetje, het vermogen tot concentratie is gelukkig terug. Er wachten veel deadlines, dus ik moet er weer volop tegenaan. Wie weet volgt er nu ook weer een beetje ‘normaal’ dagelijks leven..?
