Aad Meijer

Aan de inzenders van sommige Thema-foto’s: de dagelijkse routine van dit weblog is volkomen kwijt. Ik leef grotendeels op m’n automatische piloot die ik de afgelopen dagen pas voor het eerst ontmoet heb en met wie ik nog niet volledig kennis heb gemaakt.

Sorry, sorry, sorry dus voor het feit dat ik jullie inzending nog niet heb geplaatst. Het belangrijkste op dit moment is m’n lief, m’n dochter en Rutger, m’n werk en m’n huishouden. Daardoor schiet de rest er al snel bij in, maar zal echt wel de aandacht krijgen die het verdient.

Vooralsnog wil ik graag kwijt dat ik zeer blij ben met de inzendingen van deze maand. Zij zorgen ervoor dat dit weblog heel plezierig is om te maken. Het komt dus goed. Echt.

Vandaag behandeling 1b van de Chemokuur, en dus staat de gehele dag in het teken daarvan. Hoe het ook zij, het lukt me deze week wonderwel om keihard te werken en ik draai dagen van 12 uur. Intussen wordt ik telefonisch lastig gevallen door een gebrekkig, maar onbeschoft pratende moslima die ooit mijn beeldvenster is binnen gelopen en daardoor in de krant is komen te staan. Ik sta haar beleefd te woord, maar het weerhoudt haar niet mij te schofferen. Hoe is het in ’s hemelsnaam mogelijk dat een dergelijk iemand aan jouw mobiele telefoonnummer komt..?

Ik concentreer me op m’n werk. Immers, ik moet opgewekt schrijven terwijl ik telkens schuin naar de tijd kijk. Om half vijf mag ik Ingrid uit het ziekenhuis halen.

Terwijl ik kwart over vier naar m’n auto loop gaat de telefoon. Weer die maffe moslima ? Nee, het is Ingrid, ze heeft besloten vanuit het ziekenhuis naar huis te lopen, het is lekker weer. Wederom geeft dit aan met welk een kracht ze dit alles ondergaat, hoe goed haar conditie is.

Het vervult me niet alleen met trots, maar temeer met hoop. Een vrouw als Ingrid laat zich niet zomaar uit het veld slaan. Al ware het een slagveld…