Aad Meijer

Vanmorgen zat ze er al, heel hoog tegen de muur van de schuur. Ik sloeg haar bewonderend gade vanachter m’n keukenraam, terwijl de Senseo twee smakeijke straaltjes uit het bruine ronde inlegkruisje perste. Iemand met een hoogtevrees als ik heeft respect voor alles en iedereen die boven de hoogte van een keukentrapje uit durft te stijgen.

Vanavond echter zat ze er nog, en het deed mij denken aan het moment dat terwijl ik de 10 meter hoge muur van mijn oude huis trachtte wit te kladden tot de ontdekking kwam dat ik op het één na bovenste sportje van de wiebelende ladder stond. Ik dorst niet meer om te kijken, laat staan terug naar beneden. Zo plat mogelijk met mijn lijf tegen de muur bleef ik op hulp wachten…

Het slakje nu durft overduidelijk niet terug naar beneden. Haar vastpakken en neerzetten kan ik ook niet, want ze schrikt zich uiteraard een rolberoerte als ik haar vast wil pakken. Ik kan haar echter niet zo laten zitten met al haar angst.

Welke slimme dierenvriend(in) onder jullie weet rAad..?

Vandaag viel er voldoende nieuwswaarde te fotograferen , maar ik toog eerst met dochterlief naar de Open Dag van ‘haar’ NAC in breda, alwaar de godenzonen van dit seizoen aan het publiek gepresenteerd werden. En passant peuterde ze nog een zwartgele sjaal bij me los en smeerde mij een NAC-shirt aan, voor het geval ik haar naar een wedstrijd mocht vergezellen. De kans om haar op een compleet lege B-Side vast te leggen lieten we uiteraard niet liggen. Geel-zwart zit in haar hart, vrees ik

Ingrid had inmiddels haar loopkleren aangetrokken en liep weer met haar vaste loopgroepje het bos in. De vier keer twaalf minuten maakten haar wel moe, zoals ze sms-de, maar ze herstelde snel. En dus lijkt alles weer als vanouds en blijf ik me afvragen wanneer er nu eens iemand me komt wekken uit deze nachtmerrie.

Het wordt hoog tijd werk te maken van De Opening. Drukwerk, catering, wie komen er wel, wie komen er niet..? Het beloofd weer een spannend weekje te worden…

Vanavond laat in de perskamer bij RBC zit voor mij de werkdag erop. Zoals alle dagen deze week is het aanpakken geblazen. Drie deadlines van bladen grijnzen me toe en ik moet van overal naar nergens, zo’n 12 uur per dag. Als je een bedrijfje wilt starten hoort dat er gewoon bij, en niemand hoort me klagen.

De meesten van m’n schrijvende collega’s kennen de situatie thuis, waar Ingrid zich kranig weert. Vannacht wakker gelegen van de pijn en vanmorgen naar de dokter, maar het weerhoudt haar er niet van om ‘s middags met dochterlief hartstochtelijk te gaan winkelen. Vanavond deelt ze doodnuchter mee dat ze zondagmorgen weer met haar loopvrienden de stoute hardloopschoenen aantrekt. Ze ziet wel hoe ver ze komt.

Ons dagelijks leven ziet er vreemd en wisselend uit, maar het is wél een dagelijks leven als gezin. Rutger, die verder van niets weet, begint alweer in z’n schoolritme te komen en moppert als vanouds weer op alles en iedereen.

Als het zo doorgaat lijkt het wellicht zelfs alsof er niets aan de hand is…

De keuze was reuze, we hebben nu al teveel fotos gemaakt.
ik kon je een foto sturen van de noodle verkoper op de hoek of de enorme files die je van af de voetgangersbrug prachtig vast kunt leggen, maar ik koos voor iets anders.
Deze foto laat meerdere dingen zien.
allereerst de armoede, Bangkok is een rijke stad maar tussen al de pracht en praal vind je sloppenwijken onder viaducten en tegen hekken van villa’s.
Arm en rijk leeft hier samen.
ten tweede de smog van de stad, het vuil dat je hier ziet is niet van een brand geweest, maar van de uitlaatgassen.
ten derde de heerlijke luiheid van de thai. een pot verf kost hier niets en iedereen helpt elkaar waar kan, ik zal niet zeggen dat deze mensen het makkelijk kunnen betalen om hun huis te laten verven, maar ze hebben een huis. En waarom zou je je huis verven als het toch weer vies word? werken doe je op straat en eten ook. binnen ben je om te slapen en slapen doen ze hier maar een paar uur per dag.

Beauty & the Beach?!

Niet dat deze foto zo mooi is, want dat is ie niet. Er zit wel een leuk verhaal achter. in mijn eentje kamperend aan de Ourthe in Belgie vond ik een kano met de naam Challenger. Die was duidelijk voor mij bestemd. Hij bleek een beetje lek, maar was goed genoeg om languit in te liggen lezen. Beetje water erbij op een snikhete dag, parasolletje boven je hoofd… Alleen waar bevestigen we die aan? Stoel in het water, parasolletje erop en liggen maar. Helaas, de stoel dreef weg. Weer uit de kano om dammetjes rond de poten van de stoel te bouwen. Zo, nu zou het wel goed gaan. Wijntje in een plastic zak in het water .. uren zou ik nu kunnen gaan lezen. Echter, ik was zo druk met het spelen in de rivier dat ik aan lezen niet toegekomen ben. Ik heb zelfs nog een stukje gevaren met de kano. Daartoe ben ik eerst met de kano aan een touwtje datzelfde stuk stroomopwaarts gelopen. Kortom, een hoog Buurman-en-Buurman gehalte. “A je to”, zo, dat was dat, een heerlijk dag was dat!

Deze foto is gemaakt in Lucca in het straatje waar de toren met de bomen staat. Typisch Italiaanse krullen en engeltjes!

Typerend voor de plek waar we graag een paar dagen vakantie doorbrengen,

het klooster waar mijn schoonzus woont en werkt, in Zwitserland.Op de foto de keramiek ruimte, waar de nonnen o.a. beelden maken.Het beeld heeft typisch hun handschrift.Religieus gezien zal het ongetwijfeld De moeder met Het kind uitbeelden.Ik zie er de moeder in, die stil haar kindje koestert, in de tijd die ze nog samen hebben.

Men zegt dat er honderden van zijn, verspreid over de hele stad op de hoeken van de straten. Deze grote of kleine, kunstig bewerkte of ontroerend naïeve, goed onderhouden of verwaarloosde beeldjes moeten de stad tegen de terugkeer van epidemieën beschermen.

Om de pest-epidemie van 1720 te memoreren gingen de inwoners 100 jaar later de maagd Maria als versiering op hun huizen aanbrengen en na de cholera-epidemie van 1835 zijn ze een onderdeel van de 19e eeuwse architectuur geworden en in de bouwstijl (die ook heel typisch voor deze stad is) geïntegreerd.

Ze zitten vaak erg hoog, maar elke Maria wordt door mij zo goed mogelijk gefotografeerd. Ik vind ze prachtig en ze zijn zo typisch voor Marseille, die fotogenieke stad waaraan ik mijn hart verloren heb. 

Hoi Aad,

Ziehier mijn bijdrage aan je maandthema. Knap van je om een dergelijk onderwerp te bedenken en leuk om te zien hoe iedereen er anders mee omgaat. Ik heb een heleboel verschillende maagden Maria in mijn Marseille-map, maar ook andere “typisch Marseille”-zaken. Daarom was het nog moeilijk om een keuze te maken. 

Alleen de bouillabaise, die zó typisch Marseillaans is dat Asterix en Obelix er in de Ronde van Gallië om vroegen, heb ik er nog steeds niet (gegeten en) gefotografeerd. Anders had ik vast en zeker die foto gestuurd.

Aan de inzenders van sommige Thema-foto’s: de dagelijkse routine van dit weblog is volkomen kwijt. Ik leef grotendeels op m’n automatische piloot die ik de afgelopen dagen pas voor het eerst ontmoet heb en met wie ik nog niet volledig kennis heb gemaakt.

Sorry, sorry, sorry dus voor het feit dat ik jullie inzending nog niet heb geplaatst. Het belangrijkste op dit moment is m’n lief, m’n dochter en Rutger, m’n werk en m’n huishouden. Daardoor schiet de rest er al snel bij in, maar zal echt wel de aandacht krijgen die het verdient.

Vooralsnog wil ik graag kwijt dat ik zeer blij ben met de inzendingen van deze maand. Zij zorgen ervoor dat dit weblog heel plezierig is om te maken. Het komt dus goed. Echt.