Aad Meijer

Vandaag behandeling 1b van de Chemokuur, en dus staat de gehele dag in het teken daarvan. Hoe het ook zij, het lukt me deze week wonderwel om keihard te werken en ik draai dagen van 12 uur. Intussen wordt ik telefonisch lastig gevallen door een gebrekkig, maar onbeschoft pratende moslima die ooit mijn beeldvenster is binnen gelopen en daardoor in de krant is komen te staan. Ik sta haar beleefd te woord, maar het weerhoudt haar niet mij te schofferen. Hoe is het in ‘s hemelsnaam mogelijk dat een dergelijk iemand aan jouw mobiele telefoonnummer komt..?

Ik concentreer me op m’n werk. Immers, ik moet opgewekt schrijven terwijl ik telkens schuin naar de tijd kijk. Om half vijf mag ik Ingrid uit het ziekenhuis halen.

Terwijl ik kwart over vier naar m’n auto loop gaat de telefoon. Weer die maffe moslima ? Nee, het is Ingrid, ze heeft besloten vanuit het ziekenhuis naar huis te lopen, het is lekker weer. Wederom geeft dit aan met welk een kracht ze dit alles ondergaat, hoe goed haar conditie is.

Het vervult me niet alleen met trots, maar temeer met hoop. Een vrouw als Ingrid laat zich niet zomaar uit het veld slaan. Al ware het een slagveld…

Onderging Ingrid verleden week de driedaagse Chemokuur 1a, morgen wacht 1b. Kuur 1b is een eitje vergeleken met 1a. Slechts één gifsoort deze keer, en die hoeft maar anderhalf uur binnen te druppelen. Daarna inpakken en wegwezen.

Maar ja, vanmorgen ter voorbereiding een check van Ingrid’s bloed. De longarts meldt vrolijk dat er niet eens aan te zien is dat ze chemo heeft gehad. Tesamen met het feit dat haar longkanker vreemd genoeg ook niet te horen is doet mij in mezelf afvragen wanneer iemand me nu eens wakker komt maken uit deze nachtmerrie. Tis wel welletjes geweest hoor..!

Vanavond ging ik ter voorbereiding voor het schrijven van een verhaal naar Upstairs Wellness in Roosendaal. Eigenaar Frans van Boven vertelt bij een kop koffie over zijn ervaringen, toen hij dertien jaar geleden zijn vrouw verloor. Hij relativeert knap, heeft uiteraard gevoeld wat ik nu voel. Het gesprek doet me goed.

Werken lukt weer een beetje, het vermogen tot concentratie is gelukkig terug. Er wachten veel deadlines, dus ik moet er weer volop tegenaan. Wie weet volgt er nu ook weer een beetje ‘normaal’  dagelijks leven..?

Dennis stuurt vaak in, maakt soms bijzondere foto’s. Ditmaal is hij op vakantie niet echt ‘los’ gegaan met z’n camera, zoals hij me schrijft. Jammer hoor, Dennis..!

Hierbij z’n inzending die hij maakte in Lourdes.

Maartje woont aan de andere kant van de Grote Plas, maar trouw bezoekster van dit weblog. Dit is haar inzending voor deze maand:

“Een plaatje van de typische begroeiingen op de boomstammen van het regenwoud hier op Vancouver Island.”

Wat is het leuk om weer eens een oud-collega tegen te komen op je weblog: Met Johan heb ik bijna dertig jaar samengewerkt en hij stuurt deze foto:

“Typisch voor Lindos, een plaatsje op Rhodos. Dit ezeltje is toe aan een
moment van rust nadat hij weer een toerist de berg op heeft gebracht
naar de Akropolis.”

Mooi plaatje, Johan..!

Van oud-collega Alfred ( beeldredacteur) komt deze foto. Hij is gemaakt in de sloppenwijken van Rio door een Franse fotograaf die zichzelf JR noemt.

Deze fotograaf portretteert vrouwen die hun geliefden zijn verloren door drugs en bekleedt de facades van de krotten aldaar met zijn werk. Imposant.

Deze bijzondere expositie heet ‘Women are heroes’. Maar velen onder ons wisten dat al…

Sommige foto-opdrachten lijken zo makkelijk, maar blijken heel anders uit te pakken.

Vanmorgen ging ik op pad met de opdracht om ‘huilertjes’ te fotograferen tijdens hun eerste gang naar school. Leek me een eitje, verleden jaar ging dezelfde opdracht van een leien dakje.

Vandaag ging dat echter anders: eerst een buitenlandse vader die de aandacht van de juf volledig in beslag nam bij de uitleg over de suikerziekte van zijn dochter. Hij heeft gelijk, niets is belangrijker dan je eigen kind.

Daarna de binnenkomst van twee moslima’s, die niet gefotografeerd willen worden, maar wél m’n gezichtsveld blijven versperren zodat ik andere binnenkomertjes niet kán fotograferen. Het wordt een chaos, veel kinderen stormen binnen op zoek naar een stoeltje, zij vinden school wel leuk.

Daarna mag er helemáál niet gefotografeerd worden: een moeder met een blijf-van-m’n-lijfhistoroe komt haar kindje brengen.

Hoe moet dat nu met m’n foto..? De fotoruimte op de VP is immers gereserveerd…

Al met al is het uiteindelijk gelukt, daar niet van. Maar opdrachten als deze zijn als de sodemieter niet saai. Erger nog: ze vreten energie en creativiteit.

Zondag 14 september opent m’n Studio TKST & BLD, voor zover je geen uitnodiging ontvangt ben je van harte welkom. Aan de wanden hangen de resultaten van m’n omzwermingen, ben je in m’n digitale arendsnest, kun je je volgooien met alle goeds dat voorhanden is en netwerken alsof het een lieve lust is.

Fotografie is fantastisch, en dat moet iedereen weten…

Wat telt op je verjaardag…

Wat telt..?

Wat telde was je virtuele reactie. Je daadwerkelijke aanwezigheid. Het aura van je liefde. De kus, de kroel, de korte omhelzing.

We danken ieder die iets deed vandaag om de dag van vandaag tot een bijzondere te maken.

De vermoeidheid van vandaag gaf ons de vrijheid om blij te zijn, gelukkig en dankbaar te zijn. We beseffen nu meer dan ooit dat achter de mooie boeketten, de cadeaus en de kaarten mensen zich aan het opstellen zijn om ons door deze moeilijke tijd heen te helpen.

Hoe eindig het leven ook is, de onderlinge liefde blijft altijd bestaan.

Terwijl het noodweer boven ons bestaan zich met de dag meer manifesteert, is het goed te weten dat we jullie op onze ark kunnen uitnodigen om dat laatste stukje samen te varen. Het zal geen Olympische prestatie zijn; immers, liefde en verbondenheid kun je niet uitdrukken in bronzen, zilveren of gouden plakken.

Dank dat je er was, hoe dan ook…

Al vieren we het niet groots: Ingrid is vandaag wél jarig dus twee violen een trommel en een fluit, maar dan wat zachtjes.

Haar cadeauwens was ditmaal een mooie grote tas voor heen-en weer naar het ziekenhuis. Mooi niet. Wij hadden een portret in gedachten voor de slaapkamer, en fotomAadje Edmund Messerschmidt werkte volop mee.

Stiekem maakte hij van ons drietjes dit grote portret, en lijstte het prachtig in. Dit werkje sloeg bij ons nietsvermoedende moedertje in als een bom, de dag was meteen goed..!

Wellicht ten overvloede: fotograaf Ed maakt deel uit van ons TKST & BLD CLLCTF, en een veer in z’n reet zal hem niet misstaan. Bedankt Edjuh..!

Xandra’s inzending voor deze maand:

Een hunebed of dolmen is een megalitische (Grieks: mega = groot, lithos = steen) steenkamer uit de prehistorie die bestaat uit staande draagstenen, overdekt door platte dekstenen.

In 2 opzichten typisch. Het onderwerp van de foto op de foto is iets typisch voor het gebied waar we geweest zijn. De foto zelf is ook typisch “huize Xandra”; we zien het nooit in het echt, alleen maar op TV (of in dit geval Wikipedia) Oftewel, we waren in Drenthe